بازخوانی برگی از تاریخ مبارزه در آستانه 22 خرداد

نامه ای از احمد سعیدی عزیز، که همچون بسیاری دل در گرو جنبش آزادی خواهی و استبداد ستیزی مردمش دارد و این روزها او هم نگران اتفاقاتی است که در تاریخ مبارزاتی این مردمان، کم رخ نداده است

اپیزود1:

تیر 78 بود. داتشگاه تهران. امروز یکشنبه است و قرار است همه احزاب اصلاح طلب در روز چهارشنبه  به تحصن دانشجویان و اساتید در مسجد دانشگاه تهران بپیوندند. حریف از واکنش یکپارچه دانشجویان و احزاب و فعالین شوکه شده است و فضای سیاسی به نفع دانشجویان و اصلاح طلبان است.  بچه ها برای خودشان انتظاماتی تشکیل داده بودند و سعی می کردند کمی تشکیلاتی تر و منظم تر عمل کنند. یک گروه مشکوک  بودند که می گفتند چرا ما باید از تحکیم وحدت و اصلاح طلبان پیروی کنیم و نیازی به انتظامات و تشکیلات نداریم. باید ببینیم کل جمع  دانشجویان چه میگوید و کلی شلوغ بازی می کردند.  سحابی و بسیاری دیگر آمدند که بچه ها را تشویق کنند که در دانشگاه بمانند  و بازی برده را به باخت تبدیل نکنند. استدلالشان این بود که پیروزی آنها در دانشگاه است نه در جنگ خیابانی. خیلی ها با همان شیوه که گفتم مخالفت کردند.

مصاحبه  مهندس سحابی پیرامون اتفاقات 19 تیر:

http://www.meisami.com/@oldsite/htmls/6-10.htm

اپیزود2:

امروز 20 تیر است. یکی از بچه های دفتر تحکیم در حال سخنرانی است و سعی می کند که دانشجویان را تشویق به ماندن در داخل کوی کنند. چند نفر با عصانیت به وی معترض شدند. قیافه شان هم کاملا مثل سایر دانشجوها بود. خلاصه آنکه سخنرانی را به هم زدند و یک گروه را با خودشان همراه کردند و به سمت درب کوی حرکت کردند. ابتکار عمل از دست بچه های دفتر تحکیم خارج شده بود و نیروهای انتظامات دانشجویی نیز در کنترل جمعیتی که هر لحظه بر تعداد آنها افزوده می شد و به سمت درب کوی در حال حرکت بودند کاری از دستشان بر نمی آمد. دانشجویان بسیاری نیز سعی می کردند که یک دیواره و زنجیر انسانی تشکیل دهند و با بحث کردن با دانشجویان آنها را متقاعد به ماندن در کوی دانشگاه کنند. فضا آرام آرام به سمت منطقی تر شدن می رفت اما همچنان گروهی در جلوی درب کوی تجمع کرده بودند و  به درب فشار می آوردند که درب را بشکنند و از کوی خارج شوند. نیروهای انتظامات دانشجویی به یکی از همان نیروهایی که سخنرانی را به هم زده بود و رهبری تجمع کنندگان در مقابل درب کوی را بر عهده گرفته بود مشکوک می شوند و پس از بازرسی این نیرو کارت بسیج  را در جیبش کشف می کنند.

اپیزود3:

  امروز 21 تیر است. بخش بزرگی از دانشجویان در داخل دانشگاه مانده اند و به تحصن در مسجد دانشگاه روی آورده اند. فضای زیبایی شکل گرفته است. دانشجویان در مسجد دانشگاه جمع شده اند حلقه زده اند و برای شهدای کوی عزاداری می کنند. استادان هم به این تجمع پوسته اند. متاسفانه علیرغم همه مخالفتها بخش معدودی از دانشجویان از دانشگاه خارج شده اند. خبر می رسد که در میدان ولیعصر یک خودرو پلیس را به آتش کشیده اند. خبر می رسد که گروهی در میدان منیریه به آتش کشیدن بانکها و مغازه ها پرداخته اند. از این دست خبرها مرتب شنیده می شد. جالب اینجاست که بعضی ها که خیلی جوگیر شده اند و  وعده سقوط حکومت تا شب را می دهند و  برای صدا و سیما و وزارت کشور و بیت رهبری برنامه ریزی می کنند. اما عاقلان می دانستند  که  خبرهای خوشی از میان دودهای بی حاصل و بدون تشکیلات بیرون نخواهد آمد.  خلاصه آنکه تحلیلمان این بود که خبرها ناگوار است و بازی برده در حال واگذاری است. آتشی که با بی خردی بخشی از دانشجویان و مدیریت نیروهای امنیتی حکومت ایجاد شد، بهانه را برای سرکوب دانشجویان داخل دانشگاه فراهم نمود. تا شب کل دانشگاه را پاکسازی می کنند. تعداد زیادی زخمی و دستگیر شده اند.  

اپیزود 4:

سه شنبه 22 تیر است. کسی در حوالی انقلاب پرسه نمی زند. همه چیز در آرامش گورستانی است. خیابانها آرام اما پر از نیروهای انتظامی است. به نظر می آید همه چیز خاتمه یافته است. خبری از تحصن چهارشنبه احزاب اصلاح طلب در دانشگاه نیست. همه سرکوب شده اند.  بچه های دفتر تحکیم و شورای صنفی همه دستگیر شده اند. آغاز افول فعالیتهای دانشجویی در دانشگاهها از همین روز شروع شد. راه پیمایی   23تیر، فضا را به صورت مطلق به نفع متجاوزینی شکل داد که خود باید محاکمه می شدند اما به علت سو تدبیرها، فضای سیاسی آن روز به نفع متجاوزین مصادره به مطلوب شد.

پی نوشت1:

بد نیست که  دقیقه 6 به بعد ویدیوی  زیر را ببینید که در آن نحوه به دست گرفتن یک تجمع اعتراضی توسط نیروهای امنیتی توضیح داده شده است. 

http://www.youtube.com/watch?v=7qNRoWC1d5M

پی نوشت2:

در آن ایام، فضای وب تا این حد فراگیر نبود. تنها راه حلشان فرستادن افراد بی هویت به داخل نیروها بود. نیروهای نفوذی تشویق می کردند که سازماندهی نیروههای دانشجویی هویت دار مثل شورای صنفی دانشجویان یا دفتر تحکیم وحدت را نپذیرید و تجمع را به سمت غیر قابل کنترلی هدایت و پراکنده می کردند. بعدها شبکه های ماهواره ای  که نقش اپوزیسیون ساختگی را بازی می کردند هم به نیروهای نفوذی اضافه شدند. اما امروز  ابزارهای دیگری هم در دستشان است. امروز فضای وب و آی دی های بی هویت و مجازی مهمترین ابزار برای به انحراف کشیدن مبارزه مردم شده است.  به نظر می آید این روش هم برایشان موثر تر است و هم کم هزینه تر.

پی نوشت3:

درباره نقش فضای وب در توسعه اهداف مبارزاتی مردم شکی نیست. در نبود رسانه های آزاد فضای وب نقش خود را به خوبی بازی کرده است. اما بعضی وقتها به بیراهه رفتن اهالی فضای وب هزینه های سنگینی را بر مردم و جنبش اعتراضی آنها تحمیل کرده است.  در واقع فضای وب تنها نقشش اطلاع رسانی و تبادل آزاد اندیشه ها و آرا را می تواند بازی کند. این باعث می شود که خلا رسانه های آزاد پر شود. اما انحراف آنجا پیش می آید که به جای پوشش حوادث و اخبار، اهالی فضای وب بر آن شوند که جریان سازی کنند، حادثه ساز شوند و رهبری مردمی را بر عهده گیرند که با محدودیت های بسیاری مواجهند. اهالی فضای وب که محدودیتی ندارند. آی دی هم که مجازی است. می توانند از بیت رهبری تا صدا و سیما را با یک کلیک طی کنند، اما آیا این خود باعث بالا بردن هزینه ها و تصمیم سازی های اشتباه نمی شود؟ یادمان باشد، نتیجه بازی باید در زمین بازی رقم بخورد. ما اهالی فضای  وب فقط می توانیم بازی سخت و دشوار خون و سرنوشت را به تصویر بکشیم، اطلاع رسانی کنیم و پوشش خبری دهیم.

پی نوشت4:

ابتدا تصمیم داشتم تیتر این نوشته را " از فتح صدا و سیما تا بیت رهبری با یک کلیک!"  انتخاب کنم. بعد دیدم که این تیتر در عین حالی که گویای بخشی از حقیقت است، ممکن است باعث کم لطفی به بسیاری از دوستانی  شود  که در یک سال گذشته بی وقفه و بی ادعا  در فضای وب حضوری فعال دارند و  با زحمت بسیار به امر حیاتی  اطلاع رسانی رسانی پرداخته اند. لذا همین جا از همه این دوستان تشکر می کنم و امیدوارم که این نوشته را به عنوان گامی در جهت شفاف سازی نقش رسانه های اینترنتی ارزیابی کنند.

نیک آهنگ آنلاینی؟ چراغ ات خاموشه...!ا

نامه ای که دوست عزیزم مهدی احسانی برایم فرستاد تا در این وبلاگ منتشر کنم، تا شاید تلنگری باشد به نیک آهنگ عزیز.


نیک آهنگ آنلاینی؟ چراغ ات خاموشه...!

جنازه ی بیگناهی سرد نشده، بیگناه دیگری را به مسلخ افترا نمی برند آقای نیک آهنگ کوثر. نام نامداری را به پای چوبه دار بردن البته نه قاضی و دادگاه می خواهد نه ادله و سند، موج سواری روی احساسات ملتی فلک زده را خدعه ای عمر و عاص گونه بس است، نام  سیاوش برازنده ی کسی باد که عزم می کند از آتش بگذرد که هر که از آتش بگذرد زیبا شود...

دیروز:

هنوز ساعتی از اعدام های ننگین دستگاه ظلم و جور نگذشته بود که هجمه های شما و دوستانتان بر علیه موسوی آغاز شد. از طنز روزگار ابزار شما «بالاترین» بود. سایتی که به حق یا ناحق یکی از خطوط اصلی وبسایت جنابعالی از اولین روز افتتاح زیر سوال بردن قابلیتهای آن، پر رنگ کردن سیستم سایت خود در مقابل آن و در روزهای آخر معرفی آن به عنوان ابزاری بالقوه وحتی بالفعل در دستان عوامل رژیم بوده است. برای شما که گویا درس مدیریت بحران را خوب آموخته اید حتی این «بالاترین» نیز تا زمانی که در خدمت پیش برد اهدافتان قرار گیرد دور انداختن آن صلاح نیست! با قسمتی از تحلیل شما در باره بالاترین موافقم : بالاترین ناهمگون است و بیشتر نظر عوام در آن غالب است نه خواص. البته واژه ی عوام بر خلاف نظر شما برای من واژه محترمی است، زیرا معتقدم  یکی از مشکلات تاریخی ذهن ما، احتیاج همیشگی آن به داشتن «خواص» بوده است، خواصی که یا همیشه در جهان ملموس ساخته ایم تا ما را به نام عوام تحقیر کنند یا در هیات های متافیزیکی در پشت پرده پنهان کرده ایم تا بر ضد خود ما عمل کرده ابزاری باشند در دستان اصحاب قدرت. چرا که نه؟ اگر نیاز ما را به داشتن خواص آقابالاسر مرتفع می سازند در دستان هر کس که باشند ملالی نیست!!!. تصور کنید بالاترین به دریایی می ماند، دریایی که ذرات آن ما هستیم (عوام) ، با یک شوک سهمگین (اعدام 5 بیگناه) این دریا (وجدان جمعی) به یکباره به خروش می آید. همه به یکباره دیروزی که با هم پیموده ایم و فردایی را که در انتظار آن نشسته ایم را فراموش می کنیم و از یاد می بریم اگر چه ممکن است در دستان خشم اسیر باشیم، اما عده ای بیدارند و حاضرند برای بالا رفتن از نردبان قدرت هر کاری بکنند! آخر شما که داغ ظلم و جور این اصحاب را بر تن  دارید دیگر چرا؟ چند ساعت از اعدام ها نگذشته بود که با هدایت شما آنان که دستشان به خون آلوده بود از یادها رفتند و تیغ تیز تهمت به سوی موسوی بازگشت. اما تنها یک روز زمان لازم بود تا دانایی موسوی اسب تروای جناب عالی از بام به زمین اندازد، امروز 22 بهمن شماست...

من گردانندگان جرس یا گروههای دیگر را نمی شناسم. اما شما آنها که روزگاری دوست نزدیکتان بوده اند را هر روز با مساله ای متهم می کنید. از طنز روزگار است که ما باید بر این احوال شما خرده بگیرم. چرا هزاران سبز می سازید (سبز اللهی، سلطنت طلب و ...) و هر روز آنها را به چوبی می نوازید، آیا قرار است این درخت ستبر را موجودی از جنس خودش از درون بپوساند؟ نه آقای نیک آهنگ، هزار بار نه به شما. ما همه در هیات سکولار، مذهبی و ... تا زمانی که دلمان برای آزادی می تپد همدیگر را دوست داریم. ما سبزهای سفید رویی هستیم که چون در انتظار بهاریم ناممان سبز است، و این نام به اعتبار جوانه سبز امید و انتظاری که در دل هایمان شکوفه زده، داریم. همین قدر ساده. ما را هزار رنگ نخواهید، یا یک رنگ باشید یا رنگ غم و افسردگی برای خود برگزینید: زرد مثلا. و با صدای بلند بگویید: جماعت من زردم.

راستی یادتان مانده که موسوی در هیچ یک از بیانیه هایش اسمی از خواهر زاده اش نبرده است؟ بیگناهی که در روز عاشورا به خاک افتاد. چرا برای این کار از او خرده نگرفتید؟  از او پرسیدند، گفت: خون او از نداها و سهراب ها رنگین تر نیست. او دایی تمام شهدای ماست، تمام برادران و خواهران ما. اما شما او رو در هیات بزدلی کشیدید که چشمان خود را بر پاهای بی جان بیگناهی بر سر دار می بندد، چرا؟

شاید موسوی همان کسی است که ناخودآگاه جمعی ایرانی می خواهد از او یک قهرمان، منجی یا مرد خاص بسازد. اما او اینگونه نیست، او یک مرد سیاسی است و ما چقدر رنج برده ایم از کم داشتن این مردان در آشفته بازار تاریخ معاصرمان. بیانیه ای که در مخالفت با عده ای که می خواستند برایش تولد بگیرند یادتان هست ؟ « تولد اینجانب نه هفتم مهر که روز آشنایی با شماست. حتی اگر روز هفتم مهر به دنیا آمده بودم نیز جا نداشت حرکت شما به کیش شخصیت آلوده شود....» نه آقای نیک آهنگ، او نمی خواهد قهرمان باشد، زیرا می خواهد راهی که شروع کردیم را تا انتها برود. آنان که روزی اسب تروای نیرنگ را به درون قلعه ی تروی فرستادند خوب می دانستند که قهرمانان را به راحتی می توان زمین زد، بیدار شوید ما نه قهرمان می خواهیم نه می خواهیم کسی را زمین بزنیم. ما مرد کارزار سیاست می خواهیم، او مرد امروز ماست. شاید اگر این جملات را به خود موسوی می گفتم، می گفت : نه، ما با جنبش سبز زندگی می کنیم، ما در مقابل موج های خروشان و جوان ملت هیچ نیستیم. می خواهم بگویم راست می گوید، او در مقابل این ملت به تنگ آمده هیچ نیست، جز رفیقی شفیق. و نیز می خواهم بگویم به عنوان قطره ای کوچک از این دریا روزی رای سبزی به او دادم و آن روز به امانت داری اش مطمئن نبودم، اما اکنون هستم و او را دوست دارم.

آقای نیک آهنگ ما بلندگو نمی خواهیم زیرا از بچه گی و در زمستان سرد ما را به صف می کردند و با بلندگویشان چیزهایی به ما می گفتند که هنوز یادمان نرفته، گوشمان از صدای های بلند کر شده. اگر خواستیم موسوی یا  کروبی یا تاج زاده و سحرخیز و باقی که در قلب تهران ایستاده اند و مبارزه می کنند ما را بس است که از قلب تهران تا اوین راهی نیست. بگذار منه تازه خارج نشین شده سکوت اختیار کنم و به نوای آنان که روزی کهریزک را افشا کردند و هنوز پشت سر موسوی و کروبی در زندان راست قامت ایستاده اند گوش بسپرم.

موسوی تغییر کرده و این را به خوبی به اثبات رسانده، همین. امضایی که روزی زیر برگه ای که برای کاندیداتوری شورای شهر زدید یادتان هست؟ همان امضایی که التزام عملی و نظری شما را به ولایت فقیه تایید می کرد. چه زیبا به آن اعتراف کردید. نیک آهنگ هنر زیستن، هنر تغییر است. در پایان، می دانی چرا طاقت ام طاق شد؟ این تصاویر را دیدم(http://www.youtube.com/watch?v=ZFCxfb87V3E) ، به بغض فرو خورده ی همین  پدر که آه و فغانش را پشت بغض اش و جملات فقیرانه اش پنهان کرده است قسم ات می دهم که ارزان نفروش. بگذار روزی بگوییم که صدای بی صدای شما را هم شنیدیم، ناراحت شدیم و فقط مشغول امروز خود نبودیم.

امضاء مهدی احسانی، یا کسی که زمانی که نیک آهنگ را برای کاریکاتور آیت الله تمساح اش به زندان انداختند و وزیر ارشاد وقت سکوت کرد، 19 سال داشت و برای تنهایی او اشک ریخت اما اکنون از مکر زمانه طاقت اش طاق شده.

ehsan1002@gmail.com

گاه سفر آمد، برادر گام بردار؛ همپای جلودار

همپای جلودار در سالگرد کودتای خونین، تظاهرات خواهیم کرد

http://www.youtube.com/watch?v=k0oJD56mSas&feature=player_embedded

وقت است تا بار سفر بر باره بندیم

دل بر عبور از سد خار و خاره بندیم

از هر کران، بانک رحیل اید به گوشم

بانک جرس برخاست، وای من، خموشم

دریادلان، راه سفر در پیش دارند

پا در رکاب راهوار خویش دارند

گاه سفر را چاوشان فریاد کردند

منزل به منزل، حال ره را یاد کردند

گاه سفر آمد، نه هنگام درنگ است

چاووش می‌گوید که ما را وقت تنگ است

گاه سفر آمد، برادر! گام بردار

چشم از هوس، از خورد، از آرام بردار

گاه سفر آمد برادر! ره دراز است

پروا مکن، بشتاب همت چاره‌ساز است

گاه سفر شد باره بر دامن برانیم

تا بوسه گاه وادی ایمن برانیم

وادی پر از فرعونیان و قبطیان است

موسی جلودار است و نیل اندر میان است

تکریتیان، صد دام در هر گام دارند

راه آشنایان، ره به مقصد می‌سپارند.

شاعر : حمید سبزواری

اگر دین دارید آزاده هم باشید

در اخبار آمده است که دینداران بر چهار دسته اند

1-      حکومتیان و جیره خواران و مزدوران که تکلیف شان مشخص است. آنها آزادگی را خیلی وقت است فروخته اند. دین را هم صرفا دکان کرده اند. امویه وار دین را می دوشند و مردم را مرکب کرده اند. افسوس که گروهی از علما نیز با دستگاه جور رفت و آمدی می یابند و حلقه زر و زور و منبر(تزویر) را تکمیل می کنند. اینها نه دین دارند و نه آزادگی.

2-      آنها که جهل چشمهایشان را کور کرده است و گمان می کنند که حفظ دین اوجب الواجبات است و به هر طریق ممکن باید بیضه دین را حفظ کرد و لذا حکومت ظالم را که داعیه دینداری دارد را حمایت می کنند اینها مشروعیت بخش پایه های حکومت جورند. اینها مرکبی هستند که نه تنها به حکومت جور سواری می دهند بلکه باعث فساد جامعه هستند و  باعث می شوند که  تر و خشک با هم به جور ظالم بسوزند. اینها دین دارند اما آزادگی ندارند. لذا باید گفت اگر دین دارید آزادگی هم داشته باشید.

3-      آنها که یقین دارند ظلمی بزرگ بر این مردم روا داشته می شود و عفریته گریهای دستگاه جور را باور نکرده اند اما بر جور ظالم سکوت کرده اند. از قضا بسیار هم مذهبی هستند و روضه های پرشور امام حسین را پراشک برگزار میکنند و بسیار آرزو می کردند که جزو 72 تن باشند. اما وقتی به مصداق های ظلم می رسند آن هم مصداق هایی به این وضوح، دیگر تشنه شربت شهادت نیستند و ساکت می شوند. گو اینکه حسین را برای گریه و عزا می خواستند.  افسوس که بسیاری از علمای دیندار هم در این گروه می افتند. اینها دین دارند اما غیرت ندارند. به اینها باید گفت اگر دین دارید غیرت هم داشته باشید.

4-      آنها که هم دین دارند، هم آزادگی، و هم غیرت. اینها را جامه سبز سزاوار است و قدمشان بر چشمان جامعه هموار.

  احمد سعیدی

آقای خاتمی! این سخن شما، هم جفا به آزادی است و هم به شعور یک ملت

سیدمحمد خاتمی:" روش‌های نادرست را به نام نظام و رهبری القاء کردن جفا به رهبری نظام است".

جناب آقای خاتمی، از خواب بیدار شوید لطفا!!. دیگر با مردم ده سال پیش و زمان اصلاحات یکی از سه سید فاطمی روبرو نیستید. این مردم خیلی تغییر یافته اند، و خیلی دگردیسی ها داشته اند، اما گویا  مواضع شما، همان یک بام و دو هواهای عصر اصلاحات محمد خاتمی هست.

آقای خاتمی حاشیه نمیروم و  از بی وفایی های شما به مردم، دانشجویان، زندانیان، سیاسیون، اهل مطبوعات و غیره  دم نمیزنم، چون گلایه از کسی که همانند ملت دربند ایران، بند تنبانش دست یک مشت سپاهی خاین به این مرز و بوم افتاده، جز حماقت  گلایه کننده،  بازگو کننده چیز دیگری نیست. اما آقای خاتمی، فقط خواهش میکنم، این چند جمله را از یک ایرانی، به عنوان پیام بیدار باش بشنوید.

جفا به مقام رهبری نظام را کسی کرد که بلافاصله به احمدی نژاد پیام تبریک فرستاد، در نماز جمعه معروف، مردم را تهدید به قتل کرد، در زندان هایش به ملت تجاوز کردند، در خیابان ها، به دستورش آدم کشتند و در ناکجا آباد ها به فرمانش آدم سلاخی کردند.

آقای خاتمی اگر نمیتوانید کلام حق را بگویید، حداقل خاموشی پیشه کنید و اعتبار و محبوبیتتان را این چنین به باد ندهید. عبرت بگیرید از سرنوشت کروبی، که چگونه توانست امید ملت شود. شیخی که همه فکر میکردند به اصلاحات ضربه زد( درست یا غلط)، امروز شده است امید ملت ایران برای تغییر. کروبی صدای فریاد زندانیانی شد که فریادرسی برای تجاوزشان نداشتند. کروبی امروز کجا و کروبی 10 سال پیش کجا؟
جناب خاتمی اگر نمیتوانید صدای فریاد ملت ایران باشید، لااقل خاموشی پیشه کنید.باور کنید این برایتان بهتر است تا این که صدای فریاد ملتی را اینگونه سانسور کردن و حمایت کردن از یک جانی و جا زدنش در لباس یک میش.  
آقای خاتمی با رنگ کردن خامنه ای، خود را شزیک جرم ایشان نکنید و بدانید در فردای قیامت بخاطر بره جا زدن این ولایت تجاوز و آدم کشی، حساب سختی باید پس دهید.
  آقای خاتمی میدانم که درشت حرف زده ام، اما باور بفرمایید این درشت گویی عکس العمل و بازخورد منطقی حرف هایتان هست. و در پایان میگویم:

 این سخن شما، هم جفا به آزادی است و هم به شعور یک ملت. لطفا  مبارزه یک ملت را که از جان و ناموسش در این راه هزینه داده با سیاست های شکلات پیچ  در دفاع از ولایت زور و تزویر، تجاوز و زندان، اعدام و قتل عام به گند نکشید

فراخوانی برای حضور مقابل زندان اوین در روز 13 بدر

در روزهای ابتدایی سال، اخبار دلخراشی از داخل زندان ها درمورد وضعیت جسمی برخی از زندانیان سیاسی میرسد. این امر  موجی از نگرانی نسبت به سلامت زندانیان در جامعه برانگیحته است. این درحالی است که بسیاری از زندانیان دربند،  بدون اسم و رسمی در سیاهچاله های حکومت جهل و زور بسر میبرند، و حتی خانواده های نگران آنها نیز کوچکترین اطلاعی نسبت  به وضعیت جسمی دلبندانشان ندارند. با توجه به در پیش بودن روز 13 بدر، روز طبیعت و زندگی، برماست که اگر توانایی آن را داریم با حضور پشت دیوارهای زندان اوین و درکنار خانواده های زندانیان سیاسی، حمایت خود را از آزادی بی قید و شرط این عزیزان داشته باشیم تا بار دیگر پیام زندگی و امید را ندا دهیم.

بدیهی است عزیزانی که امکان حضور در این مراسم را ندارند، میتوانند با بستن نوارهایی سبز به دور عکس عزیزان دربند، یاد آن ها در این روز گرامی بدارند

پی نوشت: 

از تمامی وبلاگ نویسان عزیزی که با این فراخوان موافق هستند و میخواهند جزو دعوت کنندگان به این گردهمایی باشند: 
لطفا این مطلب را در وبلاگ خود قرار داده، و در بخش نظرات اطلاع دهند، تا به لیست اضافه شوند:

Spinooza( http://www.spinooza.blogspot.com/)
Only Mehdi (onlymehdi.saharkhiz.net)
Amirkabiir (http://dulatemelli.blogspot.com/2010/03/13.html)
reza+paul (http://friendfeed.com/jesarat/54ac58d1/13) 
Behrangi (http://bhrngi.blogspot.com/2010/03/13.html) 
وبلاگ وطن (http://barayehvatan.blogspot.com/) 
VaTaNeMaN ( http://hamvatanbia.blogspot.com/2010/03/13.html)  
MobarezX(http://mobarezy.blogspot.com/)

حال بسیاری از زندانیان سیاسی وخیم است، باید کاری کرد، باید به فکر چاره بود

بر اساس اخباری که از هر سو میرسد حال زندانیان سیاسی متعددی وخیم گزارش شده است به نحوی که نیاز فوری به انتقال به بیمارستان، اولین پیش شرط حفظ جان آن هاست. این در حالی است که خبر از وضعیت زندانیان گمنامی که در جای جای ایران در زندان های مخوف رژیم نگهداری میشوند،  نداریم. 

باید کاری کرد، باید به فکر چاره بود. عزیزترین های این ملت را تنها نگذاریم.

ما همه یک پیکریم.