اسپینوزا

دعوت جمعی از بلاگرها به تحریم فعال نمایش انتخاباتی حکومت ایران

2012-01-02T19:49:00.001+03:30

دیو اقتدارگرایی و مطلق طلبی حکومت ایران، که پیش از این و بی آنکه اعتقادی به جمهور مردم داشته باشد، در لباس جمهوریت رخ نهان کرده بود، در انتخابات ۸۸ و حوادث پس از آن چهره عیان نمود و هر چه دیوان همه دارند را یک جا به نمایش درآورد. تقلب٬ خیانت٬ قتل٬ جنایت و تجاوز را ضمیمه کودتای نظامی سرداران فربه از ثروتهای نفتی نمود تا حجت را بر همگان تمام نماید که این دیوِ زنجیرپاره کرده‌ی استبداد دینی به قفس برنمی‌گردد. پیداست که پس از انتخابات ۸۸ در این شهر پرآشوب٬ سمفونیِ اصلاح آواز بی محل تاریخ ‌گذشته‌ای بود که هم خنده‌ی مردمان تلخ کام ایران را برمی انگیخت و هم قهقهه‌ی تمسخرآمیز اصحاب استبداد را. هم از این رو بود که مردم و همراهان بزرگ سبزشان دست از اصلاحاتی که صرفا در حضور انتخاباتی خلاصه میشد کشیدند و به جای آن، مسیر ایستادگی و مقاومت در برابر استبداد را برگزیدند.

اینک اما در سردترین فصل حیات سیاسی معاصر ایران، دوباره سیرک انتخاباتی جدیدی به راه افتاده است. حکومت که مشروعیت خود را از دست رفته می‌بیند به دنبال آن است که به این فضای بسته‌ی خفقان‌آور٬ به خیال خام خویش٬ گرمایی ببخشد تا برای اجرای نمایشنامه مضحک انتخابات، باز تعدادی تماشاچی و بازیگر فراهم نماید. اما کیست که نداند حکومت ایران، انتخابات را نه برای اعمال اراده مردم بلکه برای بزک کردن چهره واقعی استبدادی‌اش به نمایش می گذارد، و کیست که نداند دستاورد این سیرک انتخاباتی قرار است صندوق های از پیش پر شده ای باشند که آمارهای پیشاپیش تعیین شده‌ و دروغین ۶۳ درصدی و یا شاید هم 2/98 درصدی را به نمایش نهند؛ و محصول این صندوق ها قرار است نمایندگان گلچین شده ای باشند که به فرمان بیتِ استبداد، قیام و قعود کنند و بر فسادهای سیاسی و اقتصادی فراگیر چشم بپوشند. پر واضح است که قرار نیست با این انتخابات اتفاق خاصی بیفتد جز اینکه چند روزی دستگاه های تبلیغاتی حکوت با توسل به آمارهایی دروغ مدعی حضور "حماسی" مردم شوند تا سرمه بر چشمان فساد ساختاری حکومت بکشند بلکه کمی از آب رفته را به جوی خشک مشروعیت نظام برگردانند. روشن است که در این شرایط جریان‌های اصیل سیاسی هرگز حاضر نمی شوند که بازیگر این نمایش مضحک انتخاباتی شوند و آبروی خود را هزینه گرم کردن تنور سرد این انتخابات نمایند.

انتخابات ۸۸ و حوادث پس از آن حجت را بر همه فعالین و گروههای سیاسی تمام نمود و نشان داد که ظرفیت اصلاح انتخاباتی نظام کاملا به اتمام رسیده و دیگر ذیل نام اصلاحات نمی توان به عرصه انتخابات بازگشت و از مردم مطالبه‌ی همراهی نمود. مردمی که به دعوت اصلاحطلبان وارد عرصه انتخابات شدند، هزینه سنگینی برای رای‌شان پرداخت نمودند. نمی توان بر آن همه کشته دادن‌ها و زندان رفتن‌ها چشم پوشید و دوباره دست در دست کسانی گذاشت که خون فرزندان این سرزمین را ریختند و در مدت دو سالی که گذشت، هیچ اقدامی برای جبران ظلم و ستمی که بر مردم روا داشتند، نکردند٬ همانگونه که در قبال جنایت‌های پیشین خویش نکردند.

ازسوی دیگر، با وجود محدودیت‌هایی همچون نظارت استصوابی، یک‌دستی و هم‌دستی مجریان و ناظران انتخاباتی، فضای بسته‌ی سیاسی کشور و عدم امکان فعالیت احزاب و روزنامه ها، امروز برگزاری انتخاباتی آزاد و سالم و عاری از تقلب به هیچ عنوان ممکن نیست و بر فرض محال در صورت تحقق، با وجود انسداد سیاسی حاکم در ساختار سیاسی کشور، فربه شدن نهادهای انتصابی، و در مقابل، نحیف شدن نهادهای انتخابی نظام و قدرت گرفتن بی رویه‌ی نهادهای نظامی و شکل گرفتن محفل های متعدد امنیتی و اقتصادی، عملا هیچ کاری از منتخبین مردم برنمی آید همانگونه که از دولتهای هفتم و هشتم و مجلس ششم در شرایطی به مراتب بهتر برنیامد. پیداست که مسئولیت شرایط پیش آمده و پیامدهای مربوطه صرفا بر عهده حاکمیتی است که همواره در پی مهندسی انتخابات بوده و نه نیروهای دمکراسی خواهی که مطالبه اصلی شان مراجعه واقعی به صندوق های رای بوده اما امروز ناگزیر از تحریم انتخابات نمایشی حکومت شده اند.

لذا همانگونه که میر حسین موسوی درآخرین پیام و در آخرین فرصت از درون زندان محصورش نوشت امیدی به انتخابات و شرکت در آن نیست. و نیز، همانطور که در پیام اخیر مهدی کروبی و همچنین بیانیه ۳۹ زندانی سیاسی نیز منعکس شده است، انتخابات فرمایشی مجلس از هم اکنون محکوم به شکست است و آخرین تیر بر پیکرجمهوری اسلامی خواهد بود و از این پس، با تابوت جنازه‌ای مواجه خواهیم بود که بر دستان اقتدارگرایان سنگینی می کند و روز به روز بر تعفن و فسادش افزوده خواهد شد. در این شرایط، گروههای سیاسی یا کاندیداهای منفردی که به هر نحوی با مشارکت در انتخابات زیر این تابوت را بگیرند چیزی جز بی آبرویی برای خود به ارمغان نخواهند آورد. اما نگرانی آن جاست که این افراد بخواهند از سرمایه و اعتبار جنبش سبز، برای رسیدن به مقاصد انتخاباتی خویش هزینه نمایند. ما شدیدا نسبت به این موضوع هشدار داده و از مجموعههای فعال در قالب جنبش آزادی خواهی مردم ایران می خواهیم که با مرزبندی صریح و بیان مواضعی آشکار، مانع از به حراج گذاشته شدن سرمایه های والای این جنبش شوند.

همچنین معتقدیم که تنها عدم شرکت در انتخابات کفایت نکرده و می بایست تحریم فعالانه آن به صورت جدی و توسط نیروهای فعال در جنبش سبز دنبال شود به نحوی که عمل تحریم از سطح بیانیه ها فراتر رفته و منجر به نمود عینی در سطح جامعه شود. بدیهی است که موثرترین استراتژی پیش روی نیروهای دموکراسی طلب، مشروعیت زدایی از نمایش انتخاباتی حاکمیتی است که تن به انتخاب و رای مردم نمی دهد. مشروعیت زدایی از حاکمیت و نمایش های انتخاباتی اش نیز، بدون توسل به ابزارهای مقاومت مدنی شدنی نیست. مهمترین عامل در انتخاب روش مناسب برای مقاومت مدنی در مقابل سناریوی انتخابات، به صحنه آوردن شهروندانی است که تن به نمایش انتخاباتی حاکمیت نداده اند. گروه های فعال جنبش سبز می‌توانند با همفکری اعضای فعال، سعی در یافتن کنش هایی کم هزینه برای عینیت دادن به تجمعات مخالفان چنین انتصابات فرمایشیای داشته باشند. بروز بیرونی و عینیت دادن به چنین اعتراضاتی، الزاما منوط به راهپیمایی خیابانی نیست و می توان ایده های کاراتری همچون تجمع مخالفان در مکان هایی ویژه (مانند اماکن زیارتی و تفریحی) و یا راه های ابتکاری دیگری یافت تا مانع از آن شد که جمعیت وسیع تحریم کنندگان انتصابات حکومتی در آمارهای ساختگی حکومت گم شوند. دست یابی به کاراترین ایده‌ها، منوط به ایجاد فضایی است که در آن نیروهای فعال جنبش از موضع انفعالی تنها عدم شرکت در انتخابات فاصله گرفته و به جای آن تحریم فعالانه‌ی انتخابات نمایشی و فرمایشی را در پیش بگیرند و از فرصتی که احتمالا با گشایش نسبی فضای سیاسی جامعه در ایام منتهی به انتخابات بوجود می آید برای بروز کنش‌هایی عملی و موثر بهره‌ی کافی و هوشمندانه ببرند.

1- آخرین لیست وبلاگهای امضا کننده را از http://akarim8808.blogspot.com دنبال نمایید.

2- در صورت تمایل به امضا نمودن این نامه و اضافه شدن به این لیست، پس از انتشار این مطلب در وبلاگ خود، آدرس لینک مربوطه را به آدرس ahmadsaidi8808@gmail.com ایمیل نمایید.

آقای خامنه ای، از تاریخ عبرت بگیرید پیش از آن که سرگذشت شما نیز به عبرت های تاریخ افزوده شود!

2011-12-24T15:31:00.022+03:30

سلام آقای خامنه ای،

میدانم هیچ گاه این نامه را نخواهید خواند، اما باز می نویسم!

وقتی نامه پانزدهم نوری زاد به شما را خواندم و استمدادش از علما و شخصیت های سرشناس را دیدم، بر من مثل روز روشن بود که به جز دو سه نفرشان، باقی نامه ای نخواهند نوشت. چرا که شجاعت نداشته بسیاری شان، سال هاست بر هم نسلان من مشخص شده است. اما نمی توانم مراتب خوشحالی خود را از ابتکار شخصی که همچون حر، چشمانش به حقیقت باز شده است، پنهان نمایم و شجاعتش را هم تحسین نکنم. خوب می دانم که نوری زاد بهتر از هر کسی میداند چه کسانی دعوتش را اجابت خواهند کرد. و خوب میدانم که این دعوتش، نه از سر استیصال، بلکه از روی اتمام حجت با کسانی بود که بنا بر مقتضیات جایگاهشان، نباید در برابر فلاکت و بدبختی که کشور را گرفته و در برابر آینده تیره ایران و ایرانی خاموش باشند.

آقای خامنه ای،

بنده هیچگاه شما را رهبر خودم ندانسته ام، چرا که نه به وجود جایگاه رهبری اعتقادی دارم و نه به شخص شما اعتمادی و دیگر این که، نه هیچ نقشی در انتخاب شما داشته ام و نه هیچ ابزاری برای نظارت، انتقاد و اعتراض به شما و عملکردتان برایم در چهارچوب حکومت شما در نظر گرفته شده است. همچنین هیچ گاه فکر نمیکردم که روزی باشد که بخواهم شما را مخاطب نوشته ام بدانم و برای تان نامه بنویسم. چون که میدانم نه به دست شما خواهد رسید و نه آن را خواهید خواهند. به فرض محال هم که به دست تان برسد و آن را نیز بخوانید، تاثیری بر شما نخواهد داشت. چرا که میدانم ذهن مطلق اندیش شما که در سایه قدرت مطلقه ای که برای خود مفروض داشته اید، نه محلی از اعراب برای شنیدن حرف های یک شهروند عادی ایرانی برای تان باقی گذاشته و نه جایی برای تفکر در حرف های یک معترض به عملکرد شما در مقام رهبری. شما خواسته های چند میلیون شهروندی را که در عصر 25 خرداد 88، بصورت یکپارچه به خیابان ها آمدند را نشنیدید، چه برسد به یک تن از آن خس و خاشاک!

حتما این سئوال پیش خواهد آمد که پس این نامه را برای چه کسی مینویسم، و چه سودی در نوشتن و خواندن نامه ای که مخاطبش آن را نخواهد خواند و هیچ امیدی نیز در تاثیر بر مخاطبش نمیتوان متصور شد، خواهد بود. پاسخ من این است ، که این نامه را برای شما می نویسم، یعنی فرض میکنم که شما در برابرم نشسته اید و به حرف هایم گوش میکنید، اما برایم مهم آن است که هموطنان دیگرم، حرف های من به شما را بشنوند. یعنی شما، تنها یک مخاطب فرضی برای من هستید، مخاطبین اصلی من، خوانندگان این نامه هستند. چرا که باور دارم اگر هر کدام از شهروندان ایرانی که بتواند دعوت نوری زاد را لبیک بگویند و نامه ای به شما بنویسند، جنب و جوشی در جامعه برخواهد انگیخت که حسن اولش، در شکستن قداستی است شما و اعوان و انصارتان، به مدد پول های نفت و دستگاه عریض و طویل استحمار خلق و به هزینه جیب مردم، هر روزه میخواهید برای خودتان بسازید. قداستی که شما را در مقام جانشینی ولی عصر، پیامبر و حتی جانشین خدا بر زمین می نشاند تا پایه های قدرت شما، بیش از پیش، سوار بر باورهای مردم عادی باشد.

حسن دوم این کار، در آن خواهد بود که مردم بدانند که به انتظار اعتراض علمایی نشستن که فجیع ترین صحنه های کشته شدن مسلمانان معترض را دیدند، خبر تجاوز به زندانی ها در زندان های شما را شنیدند، و فروپاشی اجتماعی، سیاسی ایران را هر روز می بینند، ولی لام تا کام از دهانشان بیرون نمی آید، کاری عبث و بیهوده است. راه دور نمیروم و از علمایی که رزق و روزی شان به مدح و ثنای شما وابسته است، حرفی نمیزنم. از همین علما و شخصیت های اصلاح طلب مدعو نامه نوری زاد مثال میزنم که پس از دستگیری موسوی و کروبی، کمترین انتظار از آن ها، بست نشینی در اماکن متبرکه بود تا به سیاق علمای عصر مشروطه، از حرف حق دفاع کنند. حسن نوشتن نامه به شما، شاید این باشد که مردم بدانند خود باید کاری بکنند، و گرنه به انتظار حرکت آنانی نشستن که نه جرات اعتراض دارند و نه اراده اش را، برای آنان، ثمری نخواهد داشت.

حسن سوم نگارش نامه به شما، آن می باشد که شما را در پیشگاه ملت، در جایگاه مسئول سیه روزی ملت مینشاند. شاید کسان بیشتری آگاه شوند که مسئول روزگار سیاهی که بر طبقات مختلف مردم می رود، شخص سید علی خامنه ای و جایگاه رهبری است. خوبی جنبش سبز آن بود که دیگر شعبده بازی های شما، همچون نمایشی که پس از فاجعه کوی دانشگاه در 18 تیر 78 به راه انداختید و دم از جریحه دار شدن قلب تان زدید، و یا آن ادعا که قتل های زنجیره ای را به ایادی اسراییل و آمریکا نسبت دادید، خریدار کمتری دارد. چرا که مردم به خوبی خطبه خون شما در 29 خرداد 88 که فرمان قتل معترضین را به صراحت در برابر چشم میلیون ها ببینده تلویزیونی دادید، را به یاد دارند. جنبش نامه نگاری به شما، نیز میتواند یاد آوری بر ما باشد که بدانیم در پس تمام فلاکت هایی که کشوررا فرا گرفته، شخص شما قرار دارید.

می دانی آقای خامنه ای، با تمام دشمنی که با شما دارم، از شما متنفر نیستم. چرا که به این باور رسیده ام، قدرت مطلقه، انسان ها را مسخ میکند. شما، همچون تمام دیکتاتورهای دیگر، مسخر شیطان قدرت شده اید. نه چشمان تان بر واقعیت آنچه بر سر مملکت آورده اید، بیناست و نه گوش شنوایی دارید که به جز مدح و ثنای شما را بشنود. قدرت چشم های تان را مست و تملق گوش های تان را بدعادت کرده است. آقای خامنه ای، گاهی نه تنها از شما متنفر نیستم، بلکه برای تان حس ترحم هم دارم. هم برای سرنوشت غم انگیزی که چون سایر دیکتاتورها در انتظارتان هست و هم نسبت به تنهایی و عزلتی که در آن محصور هستید. چرا که می دانم قدرت مطلقه با آدم کاری میکند که دیگر به هیچ کس اعتمادی ندارد. همه را دشمن خود می داند. بی دلیل نیست که شما از واژه دشمن به کرات در حرف های تان استفاده میکنید. ذهن شما، به علت تنهایی غیر قابل تحملی که محصول قدرت مطلقه است " دیگری پریش" شده است. همه را به دید دشمنانی می بینید که میخواهند سر به تن شما نباشد. همین جاست که سقوط انسانیت به دیکتاتوری شروع می شود. بسیاری از دیکتاتورها، قبل از رسیدن به قدرت مطلقه، انسان های قابل احترامی بوده اند که به خاطر آرمانی که داشته اند، مجاهدت میکردند، اما همین که به قدرت مطلقه رسیدند، دیگر آزاد نبودند، بلکه اسیری بودند در کام میل به قدرت بیشتر. زندگی شخصی آن ها را اگر مطالعه کرده باشید، واقف خواهید شد که شدیدا انسان های تنهایی بودند و حتی از قوم و خویش نزدیکشان نیز، وفای چندانی ندیدند. این همان آغاز سقوط است. قدرت مرکبی می خواهد عنان گسیخته! که به هر سمت خواست براندش و عاقبتی بر آن نیست جز سقوط به ته دره. نکته عجیب آن جاست که این سقوط به میل و ارده خود دیکتاتورها شکل میگرد و فریاد ناصحان و مشفقان نیز در بیشتر اوقات، سزایی جز داغ و درفش ندارد. مثال بسیار روشنش، خود شما می باشید و دفاع جانانه ای که از رییس دولت کودتایی به بهای سنگین از دست دادن اعتبارتان نزد ملت کردید. آن روز شما به این می اندیشید که احمدی نژاد، گزینه کم خطرتری برای سلطنت شماست. هر چه شما بگویید، اوامرتان را اجرا خواهد کرد. حتی به صراحت گفتید که نظرتان به احمدی نژاد نزدیک تر است. اما شما از یک نکته غفلت کرده بودید و آن این که قدرت تنها یک مرکب ندارد. همانگونه که قدرت سوار بر شما شد و شما را مسخر خویش گردانید، بر دیگران نیز می تواند سوار شود. زمان تاختش بر دیگران زمانی خواهد بود که شما به دلیل اشتباهات شخصی تان، در برابر مرکب دیگر قدرت، در مقام ضعف گرفتار آیید. مقام عظمی ولایت و صاحب قدرت مطلقه، به چنان زبونی گرفتار می آید که مجبور است که احمدی نژاد و تیمش را، همچون خاری در گلو، تحمل کند! چرا که میداند پس دادن این خار، مستلزم شکستن قداستی است که شبانه روز برای قامت خود دوخته است. خود اما بهتر از هر کس دیگری میدانید که این قداست دوزی، به نقاشی بر آب رونده می ماند. اثرش رفتنی است، آن چه می ماند جوهری است که مصرف شده و زحمت بی نتیجه ای که نقاشش برده!

آقای خامنه ای، ذهن مرز نمی شناسد. بسیار چیزهایی ذهن ما می سازد که در عالم واقع امکان وجود ندارد. وقتی اسیر قدرت می شوی، خیال برت میدارد که می توانی بسیار کارهای ناشدنی بکنی، و آنچنان گرم خیال و رویای خود می شوی، که دیگر عالم واقع برایت غریبه و آزار دهنده می شود. عالم واقع پر می شود از دشمن، شیطان، فتنه، انحراف و تو می مانی تنهای تنها. در واقع کاری که قدرت مطلقه میکند، آن است که صاحب قدرت را زندانی خیال و رویا میکند. مثالش خود شما! فکر میکنید که ولی امر مسلمین جهان هستید، اما خبر ندارید، یا خود را به بی خبری زده اید، که کشورهای اسلامی، همه برای مبارزه با بلندپروازی های شما، متحد شده اند. فکر میکنید ولی امر مسلمین جهان هستید، اما اهل سنت ایران، از داشتن یک مسجد در دارالخلافه شما محروم هستند. فکر میکنید ولی امر مسلمین جهان هستید، اما مردم مسلمانی که هر روز توسط هم پیمان شما در سوریه کشته می شوند، شما را در قامت شریک جانی می بینند. مثال دیگر از اوهام شما آن که فکر میکنید جزو کشورهای قدرتمند جهان شده اید، لابد به موشک ها و بمب های داشته و نداشته خود می بالید، اما حتی جسارت اعتراض جدی به لشکر کشی عربستان به بحرین را ندارید! فکر میکنید که جزو ابر قدرت های دنیا شده اید، اما نمی بینید که مردم تان، برای برداشتن مقدار جزیی سهمیه یارانه اشان، از شب قبل در صف عابر بانک ها، نوبت میگیرند. خیال برتان داشته که با داشتن بمب و موشک، ابر قدرت می شوید، اما بر این چشم پوشیده اید که شوروی، با داشتن هزاران برابر بمب های مخرب تر و موشک های پیش رفته تر، چگونه فروپاشید. سرمایه ملی ایرانیان را به تاراج می برید تا عدالت اسلامی را در کشورهای دیگر با حمایت از تروریسم بگسترانید، و عاقبت هم این می شود که حماس، عزیز دردانه اتان، به گروه سازمان آزادیبخش فلسطین ملحق می شود. شما خیال میکنید که با برگزاری یک کنفرانس، می توانید موفقیت محمود عباس در نشست سران جهان را تخریب کنید، اما نمی بینید که میلیاردها دلار سرمایه گذاری تان در سوریه و لبنان و نوار غزه، دارد به باد می رود. خیال میکنید که پاک ترین حکومت تاریخ را دارید رهبری میکنید، اما در واقعیت، هزاران هزار میلیارد تومان، از جیب ملت و در طی سلطنت شما، توسط باندهای مافیایی به یغما می رود. فکر میکنید سپاهیانی دارید که برای جنگ با هر ابرقدرتی از جان شسته اند و آماده نبردند، اما واقعیت را نمی بینید که صدها بندرگاه، مبدا ورود اجناس قاچاق سپاهیانی است که فسادشان همه جا را گرفته است و آنچنان تن شان از پول های حرام فربه شده، که در روز روشن، قرارگاه موشکی تان منفجر میشود، و کسی هم پاسخگو نیست!

آقای خامنه ای، بی دلیل نیست که همه دیکتاتورها، بیش از همه به نیروهای امنیتی و نظامی تکیه میکنند. چرا که فکر میکنند ذهنی که شکل داده شده باشد که فقط فرمان بپذیرد، وفادار ترین نیروهاست. اما نمی دانید که چنین اذهانی فرمان از قدرت میگیرند نه صاحب قدرت. تازه صاحب قدرت نیز شما نیستید آقای خامنه ای! چرا که قدرت پوشالی شما، به همراهی همان نیروهای امنیتی و نظامی وابسته است. عملا شما یک مهره هستید برای آن ها، نه آن که آن ها برای شما مهره باشند. دیر یا زود، تقابل آن ها با اوامرتان را خواهید دید، همان طوری که تقابل دولت نور چشمی تان را دیدید.

آقای خامنه ای، من امیدی به تغییر در شما ندارم، اما این ها را می گویم تا بدانید و بدانند که استمرار ولایت شما بر سبک و سیاق سابق، تنها نتیجه اش، فروپاشی سیاسی، اجتماعی یک واحد سرزمینی به نام ایران است. عقده های تعلق شهروندان به این واحد سرزمینی، در ولایت شما، هر روز بیش از پیش بریده می شود. به حقوق انسانی و شهروندی یکی بخاطر مذهبش، دیگری بخاطر زبانش، و آن دیگری بخاطر فکر و اندیشه اش تعرض می شود. بیکاری و گشنگی همه جا را گرفته، کارخانجات یکی پس از دیگری ورشکست می شوند. امنیتی در بازار سرمایه وجود ندارد. در عرصه جهانی، روز به روز بیشتر، منزوی تر می شویم. آمار مهاجرت نخبه های مملکت، هر روز بیش از پیش می شود. اخلاق در جامعه هر روز سست تر، رشوه هر روز گسترده تر، فساد مالی و اختلاس هر روز افسار گسیخته تر! این است نتیجه واقعی ولایت شما!!! نه خیالات خام تان که هر روز از منابر و بلندگوها و رسانه ها برای مردم پخش میکنید.

آقای خامنه ای، بدانید و آگاه باشید که دیر یا زود، خواهید مرد. شانس بیاورید مرگ تان زودتر از سقوط تان باشد وگرنه مرگ دردآوری همچون مرگ قذافی، چندان دور از انتظار برای تان نیست. مرگی که قذافی آن را استبداد جمعی می دانست و از آن هراسان بود. شاید شما هم هر شب، قبل از خواب، به چنین کابوس می اندیشید. اما بدانید که اگر مرگ تان زودتر از سقوط تان رقم نخورد، فراری از وعده تاریخ نیست. ای کاش از سرگذشت دیکتاتورهای دیگر، و سرگذشت سرزمین هایشان پس از آن ها، درس بگیرید، سریع تر این قدرت مطلقه را ملغی کنید، حکومت تان را از سیکل بسته رهبری، باز کنید. همه ارکان قدرت را به رای و نظارت مردم استوار گردانید و امور را به عاقلان بسپارید، و گرنه ترسم آن است که جنگ احتمالی که در پیش است، هزاران ایرانی را در آتش نادانی و نابخردی شما و کارهایتان بسوزاند.

آقای خامنه ای، از تاریخ عبرت بگیرید پیش از آن که سرگذشت شما نیز به عبرت های تاریخ افزوده شود!

چرا جمهوری اسلامی به بحران تسخیر سفارت انگلستان نیاز داشت؟

2011-12-01T12:01:00.012+03:30

کمتر ناظر امور سیاسی ایران وجود دارد که اعتقاد داشته باشد تسخیر سفارت انگلستان توسط شاخه دانشجویی سپاه در دانشگاه ها، خود جوش بوده باشد و توسط مقامات اصلی قدرت در ایران سازماندهی نشده باشد. پذیرفتن چنین واقعیت ملموسی که جای شک و شبهه چندانی ندارد، این سئوال را مطرح خواهد کرد که هدف از این کار چه بوده است؟ و چرا سفارت انگلیس انتخاب چنین حرکتی بوده است.

یافتن پاسخ به این سئوال، از آن جهت مهم است که بتوان شرایط واقعی حکومت جمهوری اسلامی را درک کرد و بتوان آینده تحولات را پیش بینی نمود. نگارنده اعتقاد دارد که یک پاسخ یگانه نمیتواند توجیه کننده چنین اقدامی باشد و باید طیفی از مسایل را با هم دید که منتج به مجموعه ای از انگیزه ها برای ارتکاب چنین حرکتی خواهد شد. برای آن که انگیزه های ممکن را بیابیم، ناگریزیم نگاهی به شرایط ماقبل از این اقدام داشته باشیم.

1- تحریم اقتصادی:

پس از مطرح شدن گزارش آژانس بین المللی اتمی، ناگهان فشار بی سابقه ای علیه ایران ایجاد شد. این که در پس گزارش رسمی آژانس چه اطلاعات محرمانه ای از پیشرفت برنامه ای اتمی ایران وجود داشته است، بر ناظران عمومی سرپوشیده است. اما بی گمان، علاوه بر اطلاعات مندرج در گزارش رسمی آژانس، اطلاعات محرمانه ای از پیشرفت برنامه اتمی ایران بدست سرویس های اطلاعاتی کشورهای ذی نفوذ در عرصه بین المللی رسیده که چنین واکنش ناگهانی را سبب شده است. نکته مهم در این میان نوع واکنش به انتشار آن گزارش بود. آمریکا و متحدین اروپایی اش این بار به جای ارجاع پرونده به شورای امنیت، که احتمال وتو قطعنامه توسط روسیه و چین و یا حداقل تعدیل قطع نامه صادره را در پی داشت، تصمیم گرفتند تحریم های اقتصادی فلج کننده ای را بر ایران اعمال نمایند. این بار صحبت از تحریم بانک مرکزی و تحریم خرید نفت از ایران مطرح بود، موضوعاتی که برای حکومت ایران، خط قرمز محسوب میشد، چرا که تمام سیستم اقتصادی ناکارآمد فعلی را تماما فلج میکرد. پیش آهنگی انگلستان در تحریم بانک مرکزی، عملا راهگشای عملکرد دیگر اعضای اتحادیه اروپا خواهد بود. این یکی از دلایلی است که چرا انگلستان به عنوان هدف از سوی حکومت ایران در نظر گرفته شد و مجلس فرمایشی نیز امر به تنزل ارتباطات به سطح کاردار داده بود، در حالی که از کشورهای دیگری که چنین امری را پس از انگلیس به اجرا گذاشتند، نامی در آن طرح برده نشد. هرچند که میزان واردات نفت اروپا از ایران، شاید قابل توجه نباشد، اما نکته مهم آن است که عربستان به عنوان تامین کننده نفت جبرانی، مورد توجه اروپا قرار گرفته بود. این امر، بی گمان این پیام را به بازار جهانی مخابره میکند که دنیا بدون نفت ایران نیز میتواند به سر کند. امری که به شدت ترس مقامات جمهوری اسلامی را در پی داشت. چرا یکی از مهم ترین سلاح های فشارشان را ناکار میکند. علاوه بر این، باید دانست که این اقدام اروپا، به زودی با تحریم آمریکا علیه شرکت های خریدار نفت ایران، تکمیل خواهد شد. امری که عملا صادرات نفت ایران را مختل خواهد کرد. دیگر بحث سر خرید نفت ایران توسط اروپا نیست، بلکه آمریکا و متحدانش با پی ریزی یک بازی هوشمندانه، به جای آن که به دنبال قطعنامه ای مشابه نفت در برابر غذای عراق در شورای امنیت باشد، که به دلیل دخالت روسیه و چین امری در مورد ایران ممکن نبود، عملا با تحریم های هماهنگ چنین وضعیتی را در مورد ایران به عینیت خواهند رساند. علاوه بر آن بلوکه شدن دارایی های مقامات حکومتی در بانک های انگلیس را نیز باید در خشم حاکمان ایران، در نظر گرفت.

تحریم کامل ایران، اینبار بدون آنکه به شورای امنیت رفته باشد، در حال عینیت یافتن است. و این امری است که مقامات حاکم بر ایران، تصورش را نمیکردند، چرا که روی رای روسیه و چین در شورای امنیت حساب میکردند.

2- انفجارهای پی در پی در تاسیسات هسته ای

امری دیگری که بی گمان عامل مهمی در تصمیم گیری برای ایجاد بحران تسخیر سفارت انگلیس بوده است، انفجارهای پی در پی ایست که مشخص نیست تا چه میزان از توانایی های موشکی و هسته ای ایران را نابود کرده است. تلاش های سپاه و نهادهای امنیتی در سرپوش گذاشتن بر انفجارهای ملارد و اصفهان، امروز بی اثر مانده و بر اساس گزارش های منتشره، ما حداقل میدانیم که بخش مهمی از ذخایر موشکی ایران در ملارد و بخشی از تاسیسات هسته ای ایران در اصفهان، طی انفجارهای مشکوکی نابود شده است.

اگر این گزاره را قبول نماییم که عامل این انفجارها، خراب کاری عوامل دیگر کشورها بوده است( گزاره ای که هنوز البته نمیتوان به قطعیت آن را قبول کرد) آن گاه این حرف صحیح خواهد بود که بپذیریم پس از انتشار گزارش آژانس، یک جنگ تمام عیار پنهان علیه ایران آغاز شده است. جنگی که در آن نه از موشک و هواپیما خبری است و نه از ناو جنگی. نقشه این جنگ به قدری برای مقامات حاکم بر ایران غیر مترقبه بوده است که خونسردی خود را از دست داده اند، چرا که می بینند در خفا، تمام آنچه برایش سال ها هزینه های سنگین داده اند، در طرفه العینی دود هوا شده است.

اگر هم این گزاره، خرابکاری، را قبول نکنیم، تنها یک خروجی و معنا خواهد داشت، جنگ داخلی گروهای داخل نظام! و بدیهی است که در این شرایط یک بحران خارجی مورد نیاز مقامات خواهد بود که بتوانند در فضای پس از بحران، اختلافات را کمرنگ تر کنند. البته نگارنده، احتمال صحیح بودن خرابکاری داخلی در تاسیسات هسته ای و نظامی را بسیار کم میداند. چرا که انفجار دیگر در انبارهای حزب الله لبنان، میتواند شاهدی باشد بر دخالت نیروی خارجی در این امر.

به هر ترتیب، در هر دو صورت، چه خرابکاری خارجی و چه خرابکاری داخلی، ایجاد یک بحران کنترل شده به نفع نظام حاکم بر ایران خواهد بود. چرا که اولا در هر دو حالت، با چنین بحرانی میتوان فضای فکری و روانی جامعه را به سمت دیگری جلب کرد.

ثانیا

در حالت اول، یعنی خرابکاری خارجی، یعنی جنگ آغاز شده است، فقط دشمن دارد آرام و در خفا حمله میکند. پس بدیهی ست که نظام بخواهد هزینه حمله آن ها را افزایش دهد. یعنی علنی تر کردن جنگ. حتی میتوان این گمانه زنی را کرد که جمهوری اسلامی که تمام دست آوردهای خود در زمینه ساخت بمب اتم را در بر باد رفته میبیند ، دوست دارد که فضا شبه جنگی شود که بتواند آخرین برگ برنده، یعنی بمب اتم را رو کند. هرچند که ما مطمئن نیستیم که ایران بمب اتم دارد یا نه، اما در صورتی که داشته باشد، این یک احتمال خواهد بود. اگر هم بمب اتم نداشته باشد، بدیهی است که جنگ عریان، بیشتر به نفع حاکمان ایران خواهد بود تا یک جنگ مخفی

در حالت دوم نیز، در سایه چنین بحرانی – تسخیر سفارت و قطع روابط دیپلماتیک – بهتر میتوان به اتحاد نیروهای درون نظام و تسویه نیروهای خرابکار اندیشید.

3- اختلافات داخلی

امری که امروز همگان بر آن اذعان دارند، وجود اختلاف های شدید در بدنه حاکمیت جمهوری اسلامی است. احمدی نژاد و تیم وی، بواسطه داشتن صدها پرونده از تخلفات و فساد اخلاقی و مالی چهره های شاخص اصولگرایان، به خوبی توانسته است در فضایی که همه نیروهای محافظه کار علیه وی بسیج شده اند، یک حاشیه امن برای خود ایجاد نماید به نحوی که حتی خامنه ای جرات برخورد با احمدی نژاد را ندارد. این امر از آن سبب مهم است که در انتخابات پیش رو، طرف پیروز منازعه تنها بر اساس قدرت طیفش پیروز خواهد بود.

بدیهی است که کلید آغاز تسخیر سفارت انگلیس در مجلس و به رهبری تیم لاریجانی زده شد. یک احتمال ممکن، ایجاد فضای بحران عمدی با تسخیر سفارت انگلیس توسط محافظه کاران بوده است که اولا با ایجاد این بحران، فضای بحران را در دست بگیرند و احمدی نژاد را بیشتر در گوشه رینگ منفعل و محصورنمایند، تا هم بدلیل ایجاد بحران بین المللی، از مشروعیت تیم احمدی نژاد در مذاکرات خارجی بکاهند و هم بتوانند در فضای بحرانی، احیانا نقشه های برای تضعیف احمدی نژاد اجرا نمایند. این دوگانگی مواضع در برابر تسخیر سفارت انگلیس، زمانی عینیت می یابد که به بیانیه وزارت امور خارجه که بیانگر تاسف آن وزارت از ماوقع بوده است بنگریم. حتی سکوت معنادار احمدی نژاد در مورد این اقدام، خود نشان از عدم رضایت وی از این اقدام دارد.

در ثانی در فضای بحرانی، تیم خامنه ای بیشتر میتواند نیروهای جوان معتقد به نظام را برای اجرای اهداف خود در حذف طیف دیگر، بسیج نماید.امری که در فضای آرام، شاید پتانسیل کمتری برای وقوع داشته باشد.

4- تشدید بحران در خاورمیانه

وضعیت ناپایدار بشار اسد، متحد نظام حاکم بر ایران، به گونه ای است که کمتر ناظر بر تحولاتی را میتوان یافت که به ماندن اسد، دلخوش باشد. دیر یا زود، کشورهای عربی و کشورهای غربی، با اسد درگیری های حاد تری خواهند یافت. بدیهی است که بحرانی شدن روابط ایران و غرب، هزینه هر اقدامی علیه بشار اسد را افزایش خواهد داد. در فضای شدیدا ملتهب خاورمیانه، محافظه کاری بیشتری برای کشورهای غربی در تصمیم به رفتن بشار اسد ایجاد خواهد شد. هر چند نگارنده اعتقاد دارد این امر، دخلی بر تصمیم به تسخیر سفارت نداشته است، اما به عنوان یک احتمال هر چند با بهره بسیار کم باید در زمره انگیزه های حاکمیت بر اجرای چنین نقشه ای نگریسته شود.

در نهایت باید گفت، آنچه مبرهن است عامدانه بودن نقشه تسخیر سفارت انگلستان از سوی حاکمان ایران می باشد. پس از اعمال تحریم های گسترده علیه فروش نفت و بانک مرکزی ایران، عملا وجود ارتباط دیپلماتیک بین ایران و غرب، معنای خاصی برای حکومت ایران نداشت. در عوض با ایجاد یک بحران خودساخته همچون تسخیر سفارت، میشود که به برخی از نتایج مطلوب رسید که در این متن لیستی از انگیزه های ممکن و نتایج مطلوب ممکن برای هر کدام از این انگیزه ها در ایجاد بحران در تسخیر سفارت انگلستان ارایه شد.

زیدآبادی هم ستون پنجم آمریکا و اسراییل است لابد!

2011-11-23T23:53:00.004+03:30

امروز توفیقی نصیب شد و نوشته جناب دباشی در الجزیره را خواندم. نوشته در وصف نیروهای ستون پنجم آمریکا و اسراییل در کشوری مثل ایران بود. پس از خواندن متن ایشان یاد پاسخی افتادم که احمد زیدآبادی در سال 86 به اکبر گنجی داده بود.

نشسته ام و به این فکر میکنم که جناب آقای دباشی که مخالف حضور در صدای آمریکاست، ولی در برنامه پارازیت حضور پیدا میکند ( لابد میداند برنامه مذکور چه میزان محبوبیتی در جامعه ایران دارد و نمیخواهد از این فرصت چشم بپوشد، هر چند از یک رسانه امپریالیستی پخش میشود؟!!) امروز هم اشکالی ندارد که در مصاحبه های تلویزیونیش برای اعتبار بخشیدن به خود نامی از زیدآبادی ببرد، حتی اگر وی را ستون پنجم آمریکا و اسراییل بداند.

حداقل متن وی، شامل نگارنده آن مطلب هم میشود! اما زیدآبادی فعلا زندان است و می توان از اعتبارش برای خود خرج کرد لابد

تنهایی و ماشین

2011-11-19T21:08:00.003+03:30

تنها زاده می شوی و باید تنها زندگی کنی. زندگی تجلی تنهایی و افکار توست. تنهاییت را با بیکران برآمدهای ذهنی بزی، همانطور که سیزیف زیست. اما نه! او نمی اندیشید. او فقط یک ماشین بود. پس یا ماشین باش و یا تحمل کن.

راه دیگر، جای خالی دادن است که کس از آن خبر ندارد، اگر جگر داری قدم در راهش بنه وگرنه خفه خون بگیر و دو راه دیگر یکی را بزی.
اما من ترجیح میدهم ماشین نباشم، هر چند که سخت است!

برای مادران آزادی، برای بلاگرهای دربند

2011-11-16T23:27:00.000+03:30

وقتی تصمیم گرفتم که یک وبلاگ داشته باشم و هر از چندگاهی دغدغه های ذهنیم را در جایی ثبت کنم، هیچ وقت فکر نمیکردم که بخش مهمی از زندگیم با وبلاگ نویسی شروع خواهد شد. اوایل فقط به دید تفنن به آن نگاه میکردم که میتوانم بی دغده حرف هایم را، فکرم را بنویسم. همیشه فکر میکردم وبلاگ مثل یک دفترچه یادداشت است که یادگاری خواهد بود از افکارت، یک یادگاری برای روزی در آینده که برگردی و خودت را در آیینه زمان ببینی. اما کم کم فهمیدم وقتی می نویسی، وقتی تصمیم گرفتی وبلاگی برای خودت داشته باشی، کم کم وارد یک فضای اجتماعی می شوی که قبلا تجربه اش نکردی. وقتی کم کم میبینی که دیگران هم شروع میکنند مطالبت را خواندن، وقتی نظرات آن ها را در مورد نوشته هایت، نوع فکر کردنت و نظرهایت میخوانی، میفهمی که وبلاگ نویسی با خاطره نویسی و سیاه کردن دفترچه خاطرات، که فقط و فقط برای تو می ماند و بس، فرق دارد. زندگی من هم دقیقا از اینجا تغییر کرد که یک دریچه جدید برای گفتگو برایم فراهم شده بود. جاذبه وبلاگ نویسی دقیقا در تجربه این است که میدانی که چیزی که مینویسی توسط دیگرانی، کم یا زیاد، خوانده میشود. از همینجاست که یک شبکه اجتماعی ایجاد می شود که بستری فراهم میکند برای حرف زدن، برای بحث کردن. برای چیزی که در جامعه واقعی کمتر میتوانی پیدایش کنی! چون کمتر کسی است که حوصله بحث داشته باشد، یا کمتر کسی است در جامعه حتی در بین دوستان روزانه ات که علایقش با تو یکی باشد. یا حتی کمتر کسی پیدا میشود که حرف هایت را درک کند، نقد کند! اما وبلاگ نویسی، این بستر را فراهم میکند که حرف بزنی، نقد کنی و بفهمی کجای استدلال هایت ضعیف است، با دغدغه های دیگران آشنا شوی. دردهای جامعه را بیشتر لمس کنی و مهمتر از همه فکر کردن را بیاموزی!

اگر امروزه، این همه بلاگر زندانی در بند رژیم های توتالیتر وجود دارد، یک دلیل بیشتر ندارد، هراس تمامیت خواهان از وجود بسترهایی که خروجی آن بیان دردها از یک سو و همفکری و هم اندیشی برای یافتن علاج هاست. یک نظام تمامیت خواه، دوست دارد که روح جمعی بوجود نیاید، افراد جامعه هیچ گونه تجمع و یا تشکلی نداشته باشند که حکومت بر آن ها نظارتی نداشته باشد! چون دیر زمانی ست که حاکمان مستبد آموخته اند که وقتی انسان ها جماعتی باشند، جرات فکر کردن، نقد کردن و اعتراض کردن می یابند. بدیهی است که دشمن اصلی چنین حکومت هایی بیان حرف هایی جدا از دیدگاه های رسمی آن هاست. آن ها خوب میدانند که وقتی آدم ها گفتگو کردن را بیاموزند، دیگر زیر بار یوغ استبداد نمیروند. آن ها خوب میدانند که دموکراسی از گفتگو زاده میشود. پس طبیعی است که عرصه را بر بلاگرهایی که جرات کرده اند بلند بلند حرف بزنند، فکر کنند و اعتراض کردن را تحربه کنند، ببند.

به این فکر میکنم که آزادی در این کشور بسان جنینی است در شکم مادر. هنوز تولد نیافته است، اما تولدش نزدیک است. هر جنینی برای زنده ماندن، به یک مادر نیاز دارد. مادران آزادی در سرزمین من، کسانی هستند که شهامت داشتند بنویسند، شهامت داشتند بگویند چگونه فکر میکنند، شهامت داشتند اعتراض کردن را به دیگران بیاموزند. و به این فکر میکنم که مادران آزادی سرزمین من هرچند در گوشه زندان هستند اما طفل آزادی را با لحظه لحظه زندگی خود، پروار کرده اند.

طفل آزادی، از درد و رنج این مادران در بند تغذیه میکند تا زنده بماند. اما فردا که این طفل بدنیا بیاید و بزرگ شود، خود خواهد دانست که هزینه بودنش، هزینه تولدش، اشک و خون و شکنجه هایی بود که مادران آزادی در زندان ها پرداختند. آزادی روزی خواهد دانست که نطفه اش با فکر کردن در زمانه ای که حاکمان انسان ها را کودن میخواستند، بسته شد. آزادی روزی خواهد دانست که بلاگرهای زندانی، مادرانش بوده اند

نامه وبلاگ‌نویسان ایرانی به شورای مرکزی مجمع روحانیون مبارز

2011-09-07T22:41:00.000+04:30

اعضای محترم شورای مرکزی مجمع روحانیون مبارز

با سلام و احترام

روزهایی که پشت سر می‌گذاریم٬ جهانیان با چشم‌هایی مبهوت٬ شاهد دلاوری آزادگان و دموکراسی‌خواهان جهان عرب٬ علیه دیکتاتورهایی است که دوران زعامت آن‌ها٬ چیزی جز قصه مکرر و پرغصه ستم بر مردم نبوده است. پیروزی‌های مداوم عقلانیت و خرد٬ دموکراسی و آزادی بر جهل و استبداد و تانک و توپ٬ بار دیگر بر این سخن تاریخی مهر تاییدی زد که: حکومت با کفر می‌پاید و با ظلم٬ نه!

کم نیستند صاحب نظرانی که جنبش سبز مردم ایران را از عوامل محرک بر مردمان تونس و مصر و لیبی و سوریه می‌دانند. آنان نیز مانند ما٬ قصد کوتاه کردن دست استبداد از کشور خویش را داشته‌اند. امروز اما زمان آن است که از خود بپرسیم: چه شد در کشورهای عربی٬ مردم معشوق دموکراسی و آزادی را در آغوش می‌گیرند و ما با وجود تجربه ۱۰۵ ساله٬ هم‌چنان از دست‌یازی به آن محروم‌ایم؟

فراموش نکرده‌اید و نکرده‌ایم که در روزهای سقوط دیکتاتور تونس و فرعون مصر٬ دو همراه جنبش سبز٬ مهدی کروبی میرحسین موسوی٬ از مردم دعوت کردند تا در حمایت از انقلاب مردم مصر و تونس به خیابان ها بیایند. جوش و خروشی در جامعه فتاد و میلیون ها نفر دعوتشان را اجابت کردند. همین دعوت و همراهی با مردم باعث شده است که این عزیزان هم‌اکنون در حصر خانگی گرفتارند. انتظار مردم آن بود که در غیاب این عزیزان پرچم آزادی‌خواهی بر زمین نماند اما نه تنها حرکت مردم پشتیبان خود را از دست داده است بلکه سکوتی توام با رضایت از طرف اهل سیاست حصر این بزرگواران را در بر گرفته است.

آقایان موسوی و کروبی، با پایداری بر عهدی که با مردم بسته بودند، امروز در پیشگاه ملت، روسپید هستند. آن ها به کرات روند ظالمانه حاکمان در تضییع حقوق ملت، را به نقد نشستند و بارها بر غاصب بودن دولت فعلی و به رسمیت نشناختن آن تاکید کردند. چنانچه بیانیه های میر سبز و سخنان شیخ شجاع را بار دیگر مرور نمایید، بی شک بر اصرارشان در محکومیت حکومتی که دست به سرکوب و کشتار مردم بی گناه یازیده و لزوم پاسخگویی چنین حاکمانی بر خون های ریخته شده، وقوف خواهید یافت.

در حافظه این مردم ثبت است که چگونه شیخ شجاع در آخرین سخنان منتشر شده از حصر، چنین حکومتی را نه جمهوری و نه اسلامی دانست. این مردم هنوز به یاد دارند که آیت الله العظمی منتظری که به شهادت اکثر علما، اعلم فقها بود، رهبر فعلی را براساس احکام فقهی ظالم دانسته و حکم به عزل چنین رهبر ناعادلی داد. رهبر ناعادلی که شیخ می گفت که اختیاراتش از اختیارات خدا نیز بیشتر شده، در سیطره ولایتش و توسط نهادهای تحت سلطه اش، جنایت های بی شماری ثبت گردیده که نتیجه بی درنگش ملغی شدن ولایت اوست. مردم نیز در تظاهرات گوناگون این خواسته را فریاد کرده اند و امروز شکی در ساقط شدن ایشان از مقام رهبری بواسطه نداشتن پیش شرط چنین مقامی، عدالت، نیست.

آقای میر حسین موسوی، در بیانیه 17 ام، به صراحت کف مطالبات جنبش سبز برای گشایش باب تعامل با حاکمیت را برشمرده اند که بی گمان پیش‌شرط هرگونه کنش سیاسی حداقلی در چارچوب سیستم فعلی است و نادیده انگاشتن آن شروط، برابر با نادیده انگاشتن حق ملت بر تعیین سرنوشت خویش می باشد.

با انتشار شایعه دستگیری موسوی و کروبی، انتظار از تشکل شما بعنوان حامی این عزیزان، بسیار بیشتر از آنی بود که کردید. انتظار آن بود که اقدامی عملی در جهت خاتمه دادن به این حصر غیر قانونی از بزرگترین تشکل روحانیون اصلاح‌طلب دیده می‌شد و اگر امید به نتیجه‌ای برای این اقدام نبود آیا نمی‌توانستید به تاسی از علمای عهد مشروطه با بست نشینی در اماکن متبرکه، خواستار آزادی رهبران سبز باشید؟

اما متاسفانه گذر ایام نشان داد که اعتراض های هر از چند شما، از کنایه هایی آن هم در خلوت وبسایت هایتان فراتر نخواهد رفت. شاید برخی استدلال نمایند که تشکل شما تحت فشار است و فرصت اعتراض سازمان یافته ندارید. اما صحبت های مناقشه آمیز گاه و بیگاه دبیرکل حزب متبوع از جمله طلب بخشش از رهبری و سخنان دیگر اشخاص برجسته آن تشکل، از جمله جناب آقای موسوی خوینی ها گمانه زنی های اولیه در جدا بودن مسیر تشکل شما از راهی که آقایان موسوی و کروبی در برابر ملت گشودند را قوی تر کرده است. این نگرانی ها زمانی رنگ جدی تری به خود میگیرد که جناب آقای موسوی خویینی ها که یک دهه پیش، نسلی از دانشجویان زندگی و آینده خود را فدای حمایت از مطبوعه به مسلخ برده شده ایشان کردند و بسیاریشان هنوز هزینه این اقدام خود را می‌پردازند از رسمیت نداشتن جنبش سبز سخن می راند! گویی برای شرکت در انتخابات و در راستای اجابت پیش شرط رهبری و فرمانده سپاه به جای اعلام برائت از جنبش سبز، راه مناسب را در پاک کردن جنبش سبز دیده اند. و یا صحبت هایی در حمایت از رهبری ایراد کرده اند که تماما با مواضع ثبت شده آقایان موسوی و کروبی در تناقض می باشد.

برای ما جای عجب است که چگونه وزیر سابق کشور٬ می‌تواند از اجرای قانون در دوره وزارت خود سخن بگوید؟ آیا انتخابات مجلس هفتم و ریاست‌جمهوری نهم٬ بر مبنای قانون برگزار شد؟ آیا حملات نیروی انتظامی به دانشگاه‌ها - که آقای موسوی لاری مسوولیت آن‌ها را بر عهده داشته‌اند - براساس قانون بوده است؟

انتظار از اعضای شما به عنوان افرادی که داعیه‌ اخلاق‌گرایی در سیاست را دارید٬ آن است که صادقانه با مردم برخورد کنید. هیچ شخص و گروهی٬ موظف و مکلف به حمایت از جنبش سبز نیست. هیچ حزب و دسته‌ای را نمی‌توان با استفاده از زور٬ به شرکت یا عدم شرکت در انتخابات٬ مجبور کرد. اما اخلاقی‌تر آن است که در چنین حالتی٬ از اعتبار خود و تشکل متبوع‌تان مایه بگذارید و نه رهبران جنبش سبز. پیش‌شرط‌های حضور در انتخابات برای آنان که دل در گروی جنبش سبز دارند٬ پیش از این توسط مهدی کروبی و میرحسین موسوی اعلام شده است.

ما انتظار داریم که تحول عظیمی که در دو سال گذشته در کشور رخ داده٬ رویه و روند برخی رفتارها را تغییر دهد. انتظار نداریم که هم‌چون سال ۸۴ وزیر کشور با آقای مهدی کروبی از تقلب در انتخابات سخن بگوید و زمانی که با رهبر جمهوری اسلامی محشور است٬ مهدی کروبی را به توهم متهم کند. انتظار امروز جامعه ایران آن است که همه آنانی که دستی بر آتش سیاست دارند٬ تحول اخلاقی رخ داده در جامعه طی دو سال گذشته را درک نمایند.

امضا کنندگان این نامه، ضمن اعتراض شدید به رویه تشکل متبوع شما در چند ماهه پس از بازداشت رهبران جنبش سبز، و موضع گیری هایی که بیشتر بوی منفعت گرایی شخصی و حزبی دارد، تا مصلحت گرایی جمعی، از شما می خواهند که کاری نکنید تا شایعاتی که درباره خشنود بودن برخی از بازداشت موسوی و کروبی به گوش می‌رسید٬ درباره شما مصداق پیدا نماید. از تشکل شما بواسطه ادعای همراهی با آقایان موسوی و کروبی، که یکی دبیرکل سابق تشکل تان بوده و دیگری نامزد مورد حمایت تان در انتخابات انتظار داریم که اقدام عملی جهت رفع حصر ایشان صورت دهید. اما اگر بنا به هر دلیلی راه آینده خود را خارج از اسلوب هایی که موسوی و کروبی ترسیم کرده اند، می دانید، تقاضامندیم که از حساب جنبش سبز، خرج منفعت طلبی های گروهی خود ننمایید و به صراحت اعلام نمایید که راه و حساب آن مجمع، سوا از راه موسوی و کروبی و حساب جنبش سبز است.

جنبش سبز در دو سال گذشته حداقل ۷۰ شهید تقدیم آزادی این ملت کرده و هزاران نفر از هواداران این جنبش در بدترین شرایط بازداشت و شکنجه شده اند و حتی در داخل زندان ها از مبارزه با حکومت جور و ظلم دست نشسته اند. اگر هنوز وجود جنبش سبز را انکار نمیکنید و خود را جزیی از آن میدانید، از جنابان عالی انتظار حمایت عملی داریم. بدیهی است همگان به توان شما در همراهی آگاهی دارند، لذا انتظار از شما بسان انتظار از موسوی و کروبی در حضورهای خیابانی نیست - چرا که آن زمان که هنوز به وجود جنبش سبز اذعان داشتید٬ همراهی نکردید، اکنون که گویا وجودش را نیز به رسمیت نمی شناسید، همراهی فیزیکی تان پیش کش - ولی انتظار از تشکل شما به عنوان مسوولان سابق همین حکومت و شریک در مظالم و مصایب رفته بر این ملت، بیشتر از آن خواهد بود که چند جمله دوپهلو در سایت های خود بگذارید.

دیر نیست روزی که در ایران نیز مردم با نیروی خود٬ دموکراسی را برقرار کنند٬ همانگونه که میر حسین گفته بود :“روز خشم” و روزهای غضب ملی اجتناب ناپذیر می شود. فراعنه معمولا زمانی صدای ملت را می شنوند که بسیار دیر شده است.»، اما امیدواریم ما و شما در زمره آنانی باشیم که موسوی و کروبی در وصفشان گفتند: "در کنار آنانی که از هر گونه تغییر مأیوس و نا امید بودند، در کنار آنانی که مصلحت اندیشی را به گونه ای تفسیر کردند که عافیت طلبی شخصی آنان را توجیه کند، در کنار آنانی که رعب پوشالی حکومت کودتا هر گونه حرکت را از آنان سلب کرده بود، چه بسیار کسانی هم بودند که دست از تلاش برنداشتند، چرا که باور داشتند زندگی کردن، صرفا به معنای زنده ماندن نیست."

امضاکنندگان:

1. http://spinooza.blogspot.com/ (اسپینوزا)

2. http://arashbahmani61.blogspot.com/ (مرثیه‌های خاک)

3. http://akarim8808.blogspot.com/ (وبلاگ گاه‌نوشته‌های آکریم )

4. http://onlymehdi.wordpress.com/ (مهدی سحرخیز)

5. http://alirezarezaee1.blogspot.com/ (علی‌رضا رضایی)

6. https://farshadm.wordpress.com/ (فرشاد محمدی)

7. http://nasimeazadi.wordpress.com/ (وبلاگ نسیم آزادی)

8. http://www.shahabaddin.com/ (شهاب شیخی)

9. http://nikomakhus1.blogspot.com / (نیکوماخوس)

10. http://kavehkermanshahi.blogspot.com/ (کاوه کرمانشاهی)

11. http://mohsenmousavi.blogspot.com/ (محسن موسوی)

12. http://khizesh2009.blogspot.com (وبلاگ خیزش)

13. http://sabzintan.blogspot.com/ (وبلاگ سبزین تن)

14. http://bhrngi.blogspot.com (وبلاگ بهرنگی)

15. http://behzad-fathi.blogspot.com/ (بهزاد فتحی)

16. http://sarnameh.wordpress.com (وبلاگ سرنامه)

17. http://omidfardadk.wordpress.com/ (امید فردا)

18. http://leviathank.wordpress.com (لویاتان)

19. http://tavazon.blogspot.com (وبلاگ فرخ توازن)

20. http://iran-democracy1987.blogspot.com (وبلاگ دموکراسی)

21. http://alireza222.blogspot.com (وبلاگ زیر پوست شهر)

22. http://illia-z.blogspot.com (وبلاگ یادگاری)

23. http://kabouk.wordpress.com/ (وبلاگ کابوک)

24. http://www.mehdimixer.blogspot.com/ (وبلاگ سی خرداد)

25. http://zaminegerd.blogspot.com/ (وبلاگ زمین گرد است)

26. http://araaamnameh.wordpress.com/ (وبلاگ ارام‌نامه)

27. http://cyrusofgreat.wordpress.com/ (وبلاگ یادداشت‌های یک آتئیست)

28. http://tabriz26.wordpress.com/ (وبلاگ نوشته‌هایی از تبریز)

29. https://cometoisland.wordpress.com/ (وبلاگ جزیره‌ای به نام ایران)

30. http://melodi-not.blogspot.com/ (وبلاگ ملودی)

31. http://armaanesabz.blogspot.com/ (وبلاگ آرمان سبز)

32. http://darvishshirazi.persianblog.ir/ (وبلاگ محکوم به عشق وطنم)

33. http://Yuyop.blogfa.com (وبلاگ کلاغ سیاه قصه‌های دور)

34. https://tohirow.wordpress.com/ (وبلاگ یک فکر)

35. http://miralisabzineh3.wordpress.com (وبلاگ میرعلی سبزینه)

36. http://salamsabz.blogdoon.com (وبلاگ رنگ سبز)

37. http://bohtanetariki.blogspot.com/ (وبلاگ بهتان تاریکی)

38. http://sarazarkoob.wordpress.com/ (سارا زرکوب)

رمز گشایی از هشدار هاشمی به روحانیت

2011-08-06T18:59:00.007+04:30

هشدار شدید الحن هاشمی به روحانیت را باید جدی گرفت. چنین لحنی و صراحتی از هشدار، تقریبا در سابقه کاری وی بی سابقه است. اما مایه این نگرانی چیست؟

هاشمی در این هشدار میگوید:
" مشروطه با همه فراز و فرودها و همه دستاوردهای مثبت و منفی، در یک کلام پایان تصمیم سازی یک فرد در مورد سرنوشت جامعه و آغاز تصمیم گیری نمایندگان مردم در جایی به عنوان مجلس شواری ملی در مورد سرنوشت همان جامعه است"

دقت در کلمات بکار گرفته شده، " تصمیم سازی یک فرد در مورد سرنوشت جامعه"، تا حد زیادی پرده از دلیل هشدارش بر می دارد. نگارنده اعتقاد دارد که استفاده از این عبارت، تصادفی نبوده زیرا در بخش دیگر این هشدار میخوانیم:

"مشروطه اگرچه در انحراف خویش سعی در جاودانگی حکومت مورثی سلطنتی حتی برای کودکی چون احمدشاه قاجار داشت"

این هشدار نیز عامدانه داده شده است. هاشمی سعی کرده است که هشدارش را با شبیه سازی انقلاب با حوادث مشروطه بیان کند. روشی که همواره از آن سود میجوید و مثال بارزش را در تطبیق دهی تاریخی احمدی نژاد با بنی صدر میتوان یافت.

نگارنده اعتقاد دارد که مراد مراد وی از ارجاع تاریخی به حکومت موروثی، اشاره به تلاش هایی است که در جهت ولایت مجتبی خامنه ای در جریان است. وی با بیان انحراف مشروطه، چنین جریانی را انحراف از انقلاب میداند.
این که وی بلافاصله پس از آن جمله میگوید:

"علمای طراز بر متمم قانون اساسی نظارت دارند و نمی‌گذارند قانونی برخلاف مصرحات اسلام برای اجرا در سرزمین اسلامی به تصویب برسد".

اشاره به آن دارد که امروز هم علمای تراز اول که وی تقریبا نقش نمایندگی آن ها در حکومت را برای خود متصور است، مخالف صریح چنین اقدامی ( جانشینی مجتبی) هستند

او می گوید:

" دست‌های پیدا و پنهان استعمار، شرّ اشرار قاجار را از سر این سرزمین کند و شرور پهلوی را که یک قزلباش بی سواد بود، بر اریکه قدرت نشاند و یک تفکر فقهی شیعی را معکوس جلوه داد که دفع فاسد به افسد باشد!!"

مراد از ارجاع به رضاخان، یادآوری خطر استیلای نظامیان به روحانیت است.
اما چرا هاشمی، اکنون احساس خطر کرده است و دست به انتشار چنین هشدار علنی داده است؟ نگارنده گمان دارد که چنین نگرانی منبعث از شروع به کاری گروهی از مهره های خامنه ای با نام "جمعیت پایداری انقلاب اسلامی" است. همه مردان خامنه ای در این جمعیت جمع شده اند. گویا یک جراحی دیگری در راه است و نیاز به تشکیل جمعی خودی تشکل یافته مورد نیاز. این جمعیت که با هماهنگی بیت رهبری تشکیل شده است، آژیر خطر را برای راست سنتی و حتی جمعیت هایی همچون موتلفه به صدا درآورده است. در اجرای پروژه" تعالی"، حتی موتلفه و راست سنتی باید حذف گردد. خامنه ای و فرزندش و تیم آن ها می دانند که حوزه زیر بار ولایت مجتبی نخواهد رفت و از هم اکنون زیر پای همه آن ها را خالی میکنند. میخواهند مجلس یکدستی از مریدان خامنه ای تشکیل دهند. سپاه به عنوان پیمانکار این پروژه تمامی ابزارهای سیاسی و اقتصادی را در دست دارد

واقعیت آن است که خامنه ای از همان ابتدای رهبری، خوب میدانست که این روحانیت، که هر چهره اش، خود را فراتر از خامنه ای می داند، مطیع و رام شدنی نخواهد بود. و از همان ابتدا، با حمایت از مصباح، در فکر انشقاق در حوزه بود. اما حالا که می داند نمیتواند کلیت حوزه را همراه کند، دست سپاه را بیش از پیش باز گذاشته است. خامنه ای به تجربه دریافته که نظامیان، به او وفادار تر هستند.

نظامی ها هم پس از دو دهه سینه زدن در زیر عَلَم روحانیت، فضا را مناسب دیده اند که خود در مصدر امور بنشینند. آن ها با جلب حمایت خامنه ای، بیش از پیش قدرت را از آن خود کرده اند.
آن ها بی گمان از ولایت مجتبی حمایت خواهند کرد، چون می دانند که پسر این پدر، که هیچ مشروعیتی در بین هیچ قشری از جامعه ندارد، ناگریز از اتکا به آن هاست و آن ها نیز حاکمان واقعی قدرت خواهند شد. لذا گفتمان روحانیت ستیزی، سال هاست که از سوی خود نهادهای درون حکومتی تبلیغ می شود. زیرا آنان از اوج نارضایتی مردم از چنین حکومتی خبر دارند، و میخواهند با سوار شدن بر امواج نارضایتی مردم از حکومت و عملکرد روحانیت، روحانیت را بطور کامل از صفحه قدرت ایران کنار بگذارند.

درگیری هاشمی در این سال ها تنها با احمدی نژاد نبود. احمدی نژاد چهره بیرونی این استراتژی نظامی محوری بود که میخواهد رقیبان مجتبی را از کوره به در کند. و مشکل احمدی نژاد با حاکمیت هم از جایی شروع شد که خواست نقش بیشتری از آنچه بدو محول شده بود، انجام دهد. دشمنان اصلی هاشمی، مهره های بزرگتری از احمدی نژاد هستند. هم هاشمی این را خوب میداند، هم خامنه ای و هم فرماندهان نظامی و بیت رهبری.

گمان دارم که هشدار هاشمی، مربوط به تشکیل این جمعیت است. گویا مجلس موسسانی تشکیل شده است که قرار است تمامی نهادهای قدرت را تسخیر کرده و فاتحانه ولایت عهدی مجتبی را تصمیم بگیرد. لذا او از روحانیت میخواهد که در مقابل این اتفاقات که وی از آن به عنوان انحراف یاد کرده است، خاموش نباشد. هاشمی روحانیت را به میدان فرا میخواند و ندا میدهد که در صورت سکوت، همه ما را باهم کنار خواهند گذاشت

اعتراض وبلاگ نویسان سبز به ایجاد فضای سرکوب و اختناق در کردستان

2011-07-30T22:34:00.000+04:30

اعتراض وبلاگ نویسان سبز به ایجاد فضای سرکوب و اختناق در کردستان

در شرایط جاری، حکومت خودکامه ایران در ضعیف ترین وضعیت ممکن از نظر مشروعیت داخلی و بین المللی به سر می برد. از همین روست که جمهوری اسلامی برای سرپوش گذاشتن بر بحران مشروعیتی که بدان گرفتار آمده، نیروهای سرکوبگرش را به بهانه مقابله با فعالیت نیروهای های تروریستی و جدایی طلب و در عمل به منظور ایجاد جو رعب و وحشت به منطقه کردستان فرستاده است. لذا جمعی از وبلاگ نویسان سبز در حمایت از مردم کردستان، ضمن اعتراض به سیاست های سرکوبگرانه حکومت ایران ، موارد ذیل را اعلام می دارند:

1- در عصر مبارزات مدنی، فعالیت های تروریستی و مشی مسلحانه نمی تواند ضامن احقاق حقوق هیچ بخشی از ملت ایران باشد و تنها راه را برای سرکوب بیشتر باز می کند. در عین حال به این موضوع واقف هستیم که راهبرد دایمی جمهوری اسلامی در مواجهه با اعتراضات اقلیت های قومی و مذهبی این بوده است که با بهانه قرار دادن فعالیت های مسلحانه گروه های تروریستی مانند پژاک، اصل مطالبات اقلیت ها را مخدوش جلوه داده و با ایجاد فضای پلیسی و امنیتی، فعالیت های مدنی اقلیت های قومی برای کسب برابری حقوقی را سرکوب نماید. لذا ما امضاکنندگان این بیانیه، ضمن مرزبندی و مخالفت با گروههای جدایی طلب و گروههایی که مشی مسلحانه را برگزیده اند و همچنین محکوم نمودن هر گونه حرکت تروریستی از سوی این گروهها، حمایت خود را از اعتراضات مدنی اقلیت های قومی و مذهبی ابراز می نماییم.

2- در لشکرکشی های حکومت ایران که به بهانه دفاع از مردم منطقه کردستان صورت می گیرد، بیشترین آسبب را مردم منطقه می بینند. این حجم از آتش گشودن ها و حملات گسترده نه متناسب با تهدیدات موجود است و نه تضمین کننده امنیت مردم منطقه. خبرهایی که از مناطق درگیری منتشر شده است حکایت از آن دارد که مردم بسیاری آواره و دچار آسیب شده اند. حکومت ایران قطعا نسبت به این مسایل مسئول می باشد و توجه مجامع حقوق بشری را به تبعات این اقدامات جلب می کنیم. عدم تحرک نهادهای بین المللی و حقوق بشری و سکوت خبری نسبی که بر این حوادث سایه افکنده است بر نگرانی های موجود افزوده است. بر این باور هستیم که در این شرایط، حضور نمایندگان نهادهای بین المللی و حقوق بشری و همچنین خبرنگاران آزاد می تواند به ارائه گزارشات مستقل و نهایتا کاهش حجم خشونت نیروهای دولتی منجر شود.

3- سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بازوی حکومت ایران در ترور فعالین سیاسی داخل و خارج کشور بوده و همچنین نقشی عمده در ایجاد ناامنی های بین المللی و علی الخصوص منطقه خاور میانه بر عهده دارد. بنابراین سپاه پاسداران که خود یک نهاد تروریستی است نمی تواند مدعی مبارزه با فعالیت های تروریستی شود. از طرف دیگر بواسطه نقش برجسته سپاه پاسداران در سرکوب اعتراضات مسالمت آمیز مردم، این نهاد فاقد مشروعیت مردمی برای دفاع از مردم ایران در مقابله با تهدیدات داخلی و بین المللی می باشد.

4- روش های سرکوبگرانه هرگز راه حل مشکلات مناطق مرزی نیست و تنها به ابعاد نارضایتی ها افزوده است به گونه ای که ناآرامی های قومی یکی از اصلی ترین چالش های آینده کشور خواهد بود. متاسفانه سیاست مشت آهنین حکومت ایران در برخورد با مطالبات اقلیت های قومی و مذهبی، کشور را بصورت جدی در معرض چندپارگی قرار داده است. این موضوع، بار مسولیت نیروهای حاضر در جنبش سبز را سنگینتر می کند به نحوی که مساله اقوام باید به عنوان یکی از مهمترین سرفصلهای مطالبات جنبش، مد نظر قرار گیرد. یادآور می شویم که بر طبق منشور سبز:

· ضروری است، برای رهایی مردم از هرگونه سلطة سیاسی (استبداد، یکه سالاری و انحصارطلبی)، سلطة اجتماعی (تبعیض و نابرابری های اجتماعی) و سلطة فرهنگی (وابستگی و انقیاد فکری) تلاش شود. بر همین اساس جنبش سبز بر حمایت از حقوق زنان، نفی هرگونه تبعیض جنسیتی و احترام به حقوق اقوام و مذاهب مختلف ایرانی تأکید ویژه دارد.

· تلاش برای تحقق حقوق قانونی و احترام اخلاقی اقلیت های دینی و مذهبی و قومی از طریق زمینه سازی برای مشارکت فعال و نهادمند آنان در فرایندهای تصمیم گیری سیاسی در کشور، با تکیه بر هویت مشترک ایرانی و به رسمیت شناختن تنوع و تعدد فرهنگی، یکی از فعالیت های عمده جنبش سبز است.

5- فعالین مدنی اقلیت های قومی و مذهبی به خوبی آگاهند که نه مساله استبداد حاکم بر ایران بدون کمک آنها حل خواهد شد و نه مساله تبعیض اقلیت ها بدون آگاهی و همراهی همه مردم ایران رفع خواهد شد. جدا نمودن مشکلات حوزه اقلیت ها از بقیه مسایل جاری ایران راهبرد موثری برای حل مشکلات این حوزه نیست و تنها به پراکنده شدن نیروی اجتماعی مخالف حکومت منجر می شود. ریشه مشکلات و تبعیض های موجود را نه در عدم استقلال از حکومت مرکزی، بلکه در خودکامگی و استبداد رای و عدم اعتقاد به قوانین حقوق بشری حکومت فعلی ایران باید جست که نه تنها برای اقلیت های قومی و مذهبی، بلکه برای تمامی ایرانیان، مصیبت آفرین بوده است. بی شک حکومتی که منطبق بر بنیان های دمکراتیک و اصول حقوق بشری بنا شده باشد، می تواند تضمین کننده حقوق شهروندی همه ایرانیان فارغ از هر زبان و فرهنگ و مذهب باشد.

6- راه برون رفت از شرایط موجود، همکاری و همدلی فعالین مدنی اقوام و فعالین سبز بر اساس حقوق بشر و در راستای نهادینه کردن حقوق شهروندی برابر می باشد. لذا لازم است تا تک تک ایرانیان، با حقوق شهروندی خویش آشنا شوند، و با تکیه بر این آگاهی و همدلی، متحدانه برای رسیدن به ایران برای همه ایرانیان، کوشش نمایند.

1- آخرین لیست وبلاگ های امضا کننده را از http://alireza222.blogspot.com دنبال نمایید.

2- در صورت تمایل به امضا نمودن این نامه و اضافه شدن به این لیست، پس از انتشار این مطلب در وبلاگ خود، آدرس لینک مربوطه را به آدرس weblogersabz@gmail.com ایمیل نمایید.

راه سوم، راه عبور

2011-07-11T15:08:00.005+04:30

مقدمه:

در دو نوشتار قبلي (اينجا و اينجا)، به نقد اصلاح طلبي به مثابه وسيله اي براي کسب قدرت و نقد انقلابي گري پرداخته شد. در نوشتار فعلي به تفضيل به راه عبور از فضاي فعلي به سوي دموکراسي خواهيم پرداخت.

بحث را از پيرامون نگاه ها به اصلاحات شروع ميکنم، چرا که در نوشتار اول اشاره به آن شده بود که راه عبور، از بطن تجارب و برداشت ها از استيلاي حداقل 12 سال گفتمان اصلاح طلبي به مثابه کسب قدرت بر عرصه عمومي و بين نخبگان سياسي جامعه برآمده است

راه عبور، تغيير طلبي:

همانگونه که در نوشتار اول گفته شد، بدون دانستن حد و مرز اصلاح پذيري يک سيستم، نمي توان به اصلاح آن سيستم دست زد و انتظار نتيجه مناسب را داشت. تفاوت ها در نگاه به اصلاح طلبي در ايران، نه تنها زاييده شناخت ناصحيح از حد و مرز اصلاحات سيستم حاکم نيست، بلکه حد و مرز اصلاح پذيري سيستم، جزو تنها موارد مورد توافق همگان است. حتي اگر اصلاح طلبان حکومتي، بنا به حفظ منافع شخصي و گروهي، از بحث پيرامون آن طفره روند، خود بهتر از ديگران ميدانند که بيشتر وعده ها براي فرداي پس از کسب قدرت، در بهترين حالت کلک تبليغاتي شان مي باشد. بنابراين تفاوت ها در برداشت از اصلاح طلبي، زاييده فاکتور مهم ديگري است. نگارنده اعتقاد دارد که اين اختلاف از اهداف سرچشمه ميگيرد. بطور ملموس تر، براي يک دسته، هدف کسب قدرت سياسي- اقتصادي است و با اين توجيه که بدون داشتن ابزار قدرت نمي توان اصلاحات کرد، به اقدام خود مشروعيت مي دهند. و براي دسته ديگر، هدف خود اصلاحات است. اما نه الزاما اصلاح سيستم حاکم، بلکه اصلاح شرايط حاکم. دسته بندي دوم، عدم اصلاح پذيري سيستم را مدت هاست تشخيص داده است، اما چون هدفش اصلاح شرايط است، لذا دنبال چاره جويي است که بتواند توازن قوا را از طريق حضور مدني مردم در عرصه عمومي، تغيير دهد. در اين رويکرد، مهم حضور مردم است، فارغ از مرزبندي هاي بين اجزا تشکيل دهنده اين مردم و خط سياسي و فکري آن ها، از مطالبات مشترک به عنوان حلقه هاي اتصال کلوني هاي جمعيتي استفاده مي شود. در حالي که دسته اول، حضور مردم را تنها به صورت کنترل شده و در راستاي منافع خود مي خواهد. اين دو تفاوت در نگاه به مردم، به تفاوت هاي اساسي در رويکرد حرکتي هر کدام از دسته ها منجر شده است. به همين دليل رويکرد دسته اول را بيشتر مي توان يک جبهه سياسي با منافع مشخص دانست، در حالي که دسته دوم، بيشتر به موج هايي در بطن جنبش اجتماعي مي ماند.

اين تفاوت با دقت در سخنان عباس عبدي در نقدش به جنبش سبز، به خوبي و روشني مي شود. وي در اين مصاحبه، نقدهايي به جنبش سبز وارد مي سازد، که همه از دريچه نگاه دسته بندي اول اصلاح طلبان به جنبش سبز است. او مي گويد: "جنبش سبز، عقلانيت سياسي براي کسب اهداف ( کسب قدرت) ندارد." اين که چه شده است که عباس عبدي که نامه اي تند و تيز، به خاتمي در سال 84 مي نويسد و نوع نگاه و رفتار وي را به نقد تند و تيز مي کشد، چنين تغيير جهت ملموس داده، مورد بحث اين نوشتار نيست. اما در مصاحبه اخير وي، تاکيد بيش از اندازه به عقلانيت سياسي و هدف سياست، به خوبي نمايانگر نوع نگاه اين دسته به کسب قدرت مي باشد. همين نگاه سبب شده است که حضرات، جنبش سبز را همانند يک حزب سياسي بپندارند، که بايد داراي آن نظام سازماني باشد که هر وقت يکي گفت بنشينيد، همه بنشينند، و هر وقت گفت بلند شويد، همه برخيزند.

جدا از آن که چنين نگاهي به يک امر سياسي، خود نادرست است، چرا که در عرصه سياست تنها هزينه و فايده کل، تعيين کننده نوع کنش مي باشد و نظم سازماني بدون منافع مشترک را تنها در پادگان ها مي توان جست نه در احزاب! اما طنز ماجرا آن جا مي باشد، که آقاي عبدي يک جنبش اجتماعي را به ظرف يک حزب سياسي، مظروف ميکند و در نقد جنبش سبز مي گويد: "مغالطه دوم نيز درباره هدف سياست است. برخي‌ها فكر مي‌كنند هدف مبارزه سياسي اجراي عدالت است. در حالي كه اين برداشت درست نيست. هدف از مبارزه سياسي كاهش آلام و درد و رنج و افزايش خشنودي و رضايت براي حداكثر جامعه است. اجراي عدالت وظيفه دادگاه‌هاست، اما سازش و صلح مقدم بر دادگاه است، و سياست در مقام سازش و صلح است. جنگ جهاني دوم محصول قرارداد خاتمه جنگ اول بود كه طرف پيروز و از موضع عادلانه بر طرف شكست خورده اعمال نمود. اتفاقي كه در پايان جنگ دوم از آن پرهيز شد، در حالي كه مسئوليت آلمان در شروع جنگ دوم بسيار بيشتر از اين مسئوليت در آغاز كردن جنگ اول بود. مقايسه وضعيت امروز آفريقاي جنوبي و زيمبابوه نيز گواه روشني بر اولويت صلح و سازش بر انتقام (بخوانيد عدالت) است."

اولا جناب آقاي عبدي همچون ديگراني که در دسته اول جاي ميگيرند، بنا به نوع ديدگاه خود نميخواهند بپذيرند که جنبش سبز، يک جنبش اجتماعي است نه يک حرکت حزبي براي کسب منافع سياسي. پس هر گاه نتوانند اين جنبش اجتماعي را همچون يک حزب سياسي رام شده داشته باشند، شروع به تخريبش خواهند کرد. عامل اصلي حرکت جنبش هاي اجتماعي بر خلاف چيزي که آقاي عبدي در آن مصاحبه گفته است، دقيقا اجراي عدالت است. در هيچ کجاي تاريخ نميتوان يک جنبش اجتماعي را يافت که کنش گران و حاميان آن جنبش اجتماعي، به قصد اهداف سياسي دور هم جمع شده باشند. تاريخ سرشار از داستان هاي فراوان از نهضت ها و جنبش هاي اجتماعي است که همگي در مبنا بخاطر مبارزه با ظلم و تبعيض و اقامه قسط و عدالت بوجود آمدند.

اين مثال به تنهايي باز گو کننده برخي از تفاوت نگاه بين دو رويکرد به مقوله اصلاحات، بود. به جا خواهد بود که براي نشان دادن اين تفاوت، از این پس براي نشان دادن اين تفاوت، واژه تغيير طلبان را براي دسته دوم بکار ببريم. در همين راستا، به اختصار تفاوت هاي اطلاح طلب و تغيير طلب را خواهم گفت، تا پس از آن، به ارايه دلايل کارآمدي بيشتر تغيير طلبي براي عبور به سوي دموکراسي در قياس با اطلاح طلبي بپردازم.

يک اصلاح طلب، هدفش کسب قدرت سياسي است که پس از کسب آن بتواند اصلاحات ممکن در چهارچوب تنگ نظام را پيش ببرد، در حاليکه براي يک تغيير طلب، هدف اساسي، تغيير اوضاع مي باشد و اصلاحات يک سيستم در نگاه کلي، بدون محدوديت و چهارچوب پيگيري مي شود.

يک اصلاح طلب، به اصلاحات، با ديد پروژه اي نگاه مي کند. پروژه انتخابات مجلس، پروژه انتخابات رياست جمهوري، پروژه لايحه اختيارات رياست جمهوري و غيره، که اين پروژه ها حتي گاهي مي توانند ابزاري براي حذف خود آن ها نيز باشد. در حاليکه يک تغيير طلب، اصلاحات را يک پروسه و فرآيند مي بيند که بايد در طي زمان، با تغيير و تحولاتي اساسي در جامعه همراه شود. به بيان ساده تر، يک اصلاح طلب، همواره ترجيح مي دهد که در يک زمين خاص با تغيير در آرايش بازيکنان و تعويض نيروها بازي کند، در حاليکه يک تغيير طلب، همواره در صدد خلق فضاهاي جديد و تغيير قوانين بازي است که اعتقاد دارد به پيشرفت اين فرآيند کمک خواهند کرد. از ديد وي اصلاحات تنها در سايه حضور در عرصه عمومي و افزايش دايره کنش گري مردم در بسترهاي گوناگون صورت مي پزيد.

يک اصلاح طلب از دريچه منافع شخصي و گروهي به فرصت ها و تهديد ها مينگرد، لذا حضور مردم تنها بايد در راستاي کسب اين منافع خطي و گروهي دنبال شود، همانند حضور در پاي صندوق هاي راي، در حاليکه يک تغيير طلب، از دريچه منافع ملي به فرصت ها و تهديدها نگاه کرده، و حضور مردم را در هر شرايطي، و با هر ديدگاهي، قوام پايه خود مي داند.

يک اصلاح طلب، حتما يک فعال سياسي است، يک تغيير طلب، حتما يک کنش گر اجتماعي است، هر چند مي تواند فعال سياسي هم باشد.

يک اصلاح طلب، نگاه تشکيلاتي به هوادارن خود دارد و انتظار تبعيت سازماني از آن هارا دارد. يک تغيير طلب، بواسطه مطالبات مشترک، انتظار حضور ديگران براي احقاق حق مشترک را دارد، هر چند اگر الگوي حرکتي و کنشي آن ها يکسان نباشد.

يک اصلاح طلب، طبق چارت تشکيلاتي، به وجود يک رهبر سازماني که صادر کننده دستورها باشد، نياز دارد، يک تغيير طلب، چنين نيازي براي صورت گرفتن يک کنش مشترک نمي بيند، بلکه بيشتر به فکر برآيند خرد جمعي است.

حال ميخواهم فراتر بروم و بگويم که چرا فکر ميکنم تغيير طلبي، راه عبور از فضاي فعلي حاکم بر کشور به سوي دموکراسي است. همانطور که در نوشتار اول، به ضعف هاي اساسي اصلاح طلبي در چهارچوب نظام، پرداخته شد، بايد اکنون دنبال اين سئوال بود که تغيير طلبي نيز با چنين ضعف هايي روبرو خواهد بود؟

در نوشتار پيشين گفته شده بود که اصلاحات در سيستم حکومتي مثل ايران - که تمام قدرت سياسي، مالي و نظامي در دست يک نهاد و فرد خاص است- بدون رضايت وي ممکن نخواهد شد. لذا اصلاح طلبي بدون رضايت خامنه اي، راه به جايي نخواهد برد. اما تغيير طلبي مي تواند خارج از شرايطي که حاکميت مطرح مي کند، بازي کند و از بازي حاکميت نيز مشروعيت بستاند. مهمترين استراتژي براي يک تغيير طلب آن است که همواره حاکميت را در موضع بي مشروعيتي قرار دهد، چرا که مشروعيت يک شرط لازم و نه کافي براي استمرار هر سلطه اي مي باشد. اگر چه در کوتاه مدت، نتايج ملموس که ماحصل اين استراتژي باشد، کمتر خواهد بود، اما در دراز مدت، تمام اجزاي حاکميت را از هم متلاشي خواهد کرد. و اين تاخير زماني، فرصتي استثنايي براي يک تغيير طلب ايجاد خواهد کرد که بتواند نهادهاي جامعه مدني که جانشين نظام استبدادي خواهند بود را پرورده و به باروري برساند. لذا نقدهايي که در بحث انقلاب مطرح شد و نگراني هايي که از نبود حکومت مرکزي مقتدر ابراز گرديد، در اين نوع مبارزه، کمرنگ تر خواهد بود.

لذا، يک تغيير طلب به جاي آن که دنبال آن باشد تا از کورسوهاي اميد از تن زمخت قانون اساسي استبدادي و معاملات سياسي، سهمي بسيار اندک از قدرت کسب نمايد، چهارچوب حاکمه را مشروع نداسته و به دنبال آن است که با پيوند زدن افراد جامعه، تمامي پايگاه اجتماعي حاکميت را از دستان وي بگيرد. حکومتي بماند که صاحب زور و پول است ولي پايگاه اجتماعي ندارد. بديهي است که از اين طريق، بدنبال آن خواهد بود که موازنه قدرت را تغيير دهد. هرچند دشواري هاي زيادي نيز بر سر راه خواهد داشت، اما با تاکيد به مبارزه غير خشونت آميز، تا حد بسياري، ابزار قدرت خشن حاکميت در مواجه با خود را ناکارآمد خواهد ساخت. تغيير طلبان، به دنبال انقلاب نيستند که از خشونت استقبال نمايند، تا سبب برخوردهاي قهري حاکميت گردند، و زمينه حذف فيزيکي خود را مهيا سازند، بلکه به عکس، با يک اقدام آينده نگر، خود مبارزه مسالمت آميز را سبب افزايش آگاهي، افزابش پايگاه اجتماعي و نهادينه کردن گفتمان خود در بافت جامعه مي يابند.

تغيير طلبان، بر خلاف اصلاح طلبان، تعهدي به عدم فعاليت براي تغيير حکومت در هر شرايطي ندارند، و چنانچه مجبور شوند، تغيير حکومت هم يک گزينه پيش روي آن ها خواهد بود. اما اين تغيير فرم حکومت براي آن ها هدف نيست، هدف آن است که بتوان قواي سه گانه مستقل از هم داشت، حريم خصوصي افراد، به هيچ بهانه اي مورد تعرض قرار نگيرد، حتي تعارض با خواست اکثريت، بازوهاي نظارتي مردم بر قواي سه گانه، شفاف و پرقدرت باشند. و آزادي بيان و عقيده براي همه به رسميت شناخته شود. لذا اگر هيچ گزينه اي جز تغيير حکومت برايشان نبود، از راه جنگ خونين اين تغيير حکومت به دست نخواهد آمد، بلکه از زمين گير کردن حاکميت فعلي از ادامه سلطه از طريق ابزارهاي بسيار متعددي که در دست مردم است، چنين انقلابي رخ خواهد داد. بديهي است که چنين سيستم اجتماعي که متکي بر بسيج عمومي افراد است، از ضربات چکشي مي تواند تا حد زيادي در امان باقي بماند.

تولد، ظهور و بروز جنبش سبز، درسي عبرت آميز با خود دارد. خرده جنبش هاي اجتماعي که از سال 80 به بعد، از چهارچوب اصلاح طلبي فاصله گرفته بودند، و آن ها را بيشتر در پي حفظ قدرت يافته بودند، در طي 8 سال، در لايه هاي دروني جامعه رشد کرده بودند. در حالي که در اين همان هشت سال، تقريبا اصلاح طلبان حتي به مدد در دست داشتن برخي اهرم هاي قدرت در آن سال ها، نتوانسته بودند که جلوي افول قدرت خود را بگيرند. لذا پيش از انتخابات 88، هر دو کانديد منتسب به جناح اصلاح طلبان، مجبور به تغيير در رويه سنتي اصلاح طلبانه شدند و بسياري از مطالبات اين خرده جنبش ها را به رسميت شناخته و خواستار ايفاي آن ها شدند. و جنبش سبز، زماني تولد يافت که همه جريان هاي تغيير طلب و اصلاح طلب به مخرج مشترکي از مطالبات خود دست يافتند

بديهي است که چنين حرکت مطالبه محوري، خالي از هزينه نيست، اما مهم آن است که هزينه پرداخت شده، دود هوا نمي شود و خرج رشد و پرورش يک جامعه مدني مي شود که بايد بتواند به روز مبادا، قدرت انتقال يافته از استبداد را مديريت نمايد. از سال 76 تا 88 جامعه ايران، هزينه هاي بسياري در راستاي پيشبرد دموکراسي پرداخت، اما اين هزينه ها تقريبا هيچ گاه منجر به تغييرات اساسي در سطح جامعه نگرديد. در حالي که در طي اين دو سال، عليرغم هزينه هاي بسيار، اما صدها سايت خبري و اجتماعي بدون هيچ گونه برنامه ريزي قبلي تولد يافت. يک شبکه تلويزيوني تاسيس گرديد. هزاران هزار نفر از مردم عادي، بصورت خودجوش به شبکه هاي آگاهي رساني ملحق شدند و خود نقش شهروندخبرنگار را ايفا کردند. امروز به مدد اين شبکه هاي اجتماعي و سايت هاي خبري، سطح آگاهي و تحليل هاي مردم از بازي هاي قدرت جناح حاکم، بسيار پخته تر از چند سال پيش است و فرآيند مشروعيت ستاني از نظام استبدادي با سرعتي باور نکردني در بين افراد جامعه به پيش مي رود. لذا مي توان گفت که از دريچه سود و هزينه، هزينه هاي پرداخت شده، خود سبب سرمايه گذاري جديد ميشوند، چيزي که در طي 12 سال استيلاي گفتمان اصلاح طلبي، نمونه عيني آن چناني نداشت.

اما سئوال مهم، آن است که براي آينده چه بايد کرد؟ اگر با نگارنده هم عقيده شده باشيد، و راه تغيير طلبي را به عنوان تنها راه عبور به سوي جامعه اي دموکرات قبول کرده باشيد، اکنون بايد دغدغه اين باشد که چگونه مي توان اين فرآيند را تسريع کرد، و بازدهي کنش ها را افزايش داد؟ نگارنده اعتقاد دارد که شرايط کنوني کشور به گونه اي است که يک پيروزي بزرگ براي تغيير طلبان، به سرعت نظام و سازمان نيروهاي استبدادي را هم دچار اصطکاکات شديد داخلي، و هم مشکلات عديده خارجي شده اند، به هم خواهد ريخت، آنگاه است که مي توان افق هاي جديدي در پيش چشم جنبش سبز ديد. چنين پيروزي مي تواند از دل يک فرصت به نام تحريم انتخابات فرمايشي زاييده شود. چنانچه جنبش سبز بتواند در راستاي استفياي مطالبه مهم خود -انتخابات آزاد- زنجيره از افراد جامعه را کنار هم قرار دهد، به جرات مي توان گفت که شاکله حاکميت را به هم خواهد ريخت. هيچ نظامي نميتواند در طي کمتر از دو سال، دو جراحي بزرگ داشته باشد و باز بتواند در مقابل يک اراده ملي مقاومت کند. تحريم انتخابات فرمايشي، پس از آن که خواست مشترک همه فعالين تغيير طلب شد، بايد براي تک تک افراد جامعه توجيه گردد و همگان بدانند که شرکت نکردنشان چه سودي خواهد داشت. مشروعيت زدايي از حاکميت زور، زماني ديگر جاي انکار از سوي حاکميت نخواهد داشت که در روز انتخابات، چند ميليون شهروند معترض به آن، با آرامش تمام تظاهرات کنند. اگر حاکميت اجازه نمي دهد که رفراندوم برگزار گردد، فرصت انتخابات پيش رو، يک رفراندوم بالقوه مي تواند باشد.

نتيجه:

راه عبور به سوي دموکراسي – تغيير طلبي –پروار کردن جامعه مدني و توانايي استفاده از ابزار مقاومت مدني در طي يک مبارزه مسالمت آميز است. در اين راه عبور، به جاي آن که هدف، کسب قدرت براي اصلاح باشد، هدف افزايش هزينه پرداختي توسط حکومت استبدادي مي باشد و در صورت مقاومت در مطالبات برابر مردم، اين هزينه ها به قدري بايد افزايش يابد که امر حکومت به خودي خود، معنا و مفهومي نداشته باشد. تحريم انتخابات فرمايشي پيش رو، مي تواند سکوي پرشي براي اين جنبش اجتماعي باشد.

در باب سید محمد خاتمی

2011-06-25T12:56:00.003+04:30

این روزها، روزهای تلخلی است، نگرانی از وضع جسمانی زندانیان اعتصاب غذا کرده یک طرف و انفعال جامعه از سوی دیگر، به تنهایی کافی است که دلیلی باشد برای غم و غصه خوردن. یک هفته از اعتصاب غذای زندانیان سیاسی می گذرد. با چند تن از دوستان در حال مشورت بودیم که باید اقدام علمی در حمایت از این اقدام زندانیان سیاسی صورت بگیرد. اعتقاد داشته و دارم که خطاب این آزادگان بیشتر از آن که حکومتی باشد که نشان داده است جان انسان ها برایش پشیزی ارزش ندارد، عموم مردم می باشد. کمپین هایی در حمایت از این اعتصاب غذا صورت گرفت، که هر کدام کاری شایسته بودند. اما به شخصه اعتقاد دارم که باید یک اقدام عملی جدی تری و در داخل کشور رخ دهد. به همین دلیل، تصمیم گرفتیم که یک نامه به برخی از شخصیت های نام آشنا بدهیم و از آن ها درخواست اقدام عملی عاجل در حمایت از زندانیان سیاسی نماییم. هر چند به شخصه دوست داشتم که خطاب آن نامه سید محمد خاتمی باشد، چرا که اعتقاد داشتم ایشان پتانسیل بالاتری برای اجماع چنین اقدامی دارد، اما تصمیم جمعی بر آن شد که از مراجع اصلاح طلب این درخواست صورت بگیرد. پس از انتشار آن نامه، در فکر آن بودم که یک نامه خطاب به آقای خاتمی بنویسم و از ایشان هم چنین اقدامی را طلب کنم. برخی از دوستان پیشنهاد داده بودند که این نامه به جای آن که از طرف جمعی از وبلاگ نویسان باشد، از طرف فعالین سیاسی با ذکر نام صادر شود. در همین فکر بودم که چند ساعت پیش متوجه شدم جناب آقای خاتمی پیامی خطاب به این زندانیان سیاسی صادر کرده است. پیام را که خواندم، بدنم سست شد. همه ماهیچه هایم یخ کرده بود.

چند ساعتی با خود درگیر بودم که آیا باز باید آن نامه به خاتمی را بنویسیم یا نه، به این نتیجه رسیدم که از ابتدا اشتباه میکردم که انتظار اقدام عملی از طرف ایشان را داشتم. این دو سال اشتباه میکردم که خاتمی را همراه موسوی و کروبی می دانستم.

به اعتقاد بنده، امثال آقای خاتمی تنها توجیه کننده انفعال در برابر ظلم هستند. عجیب است که این اقدام غیر اخلاقی را که خود سبب ترویج ظلم بیشتر از طرف ظالم می شود را در لباسی از اخلاق می پوشانند. و از آن دردآور تر آن که جمعی او را مرد اخلاق می دانند. امروز مطمئنم که از دید آقای خاتمی حقانیت تنها با قدرت است. یعنی آن که قدرت دارد، مجاز است که هر کاری بکند، چون قدرت در ید دستان اوست. این نگاه تخیلی خاتمی به اوضاع کشور، را تنها با دقت در سطور نگاشته شده در آن متن می توان دید. آن جا که از مسئولان میخواهد :" از طریق مذاکره با معترضان به حل مسائل بپردازند." یعنی با زندانیان مذاکره کنند و بگویند که این حق ما بود که هدی صابر را ضرب و شتم کردیم. این حق ما بود که هاله سحابی را کشتیم و این حق ماست که شما را از حقوق انسانی تان محروم کرده ایم.

اعتقاد داشتم که یکی از دلایل اصلی فلاکتی که وبال گردن کشور شده است، بی عرضگی شخص خاتمی بود. اما امروز اعتقاد دارم که دلیل دیگرش آن است که امثال من هنوز به وی امید داشتیم.

از امروز، خاتمی برای من یک بزدل است که بیش از هر کس دیگر، به قوام ظلم در این کشور کمک کرده است. او نتنها خود نمی خواهد مقابل ظلم و ستم بایستد، بلکه مروج انفعال و مسخ زدگی است. کسی که دیدش به قدرت آن است که لطف کند و ما را نکشد، نمی تواند آزادی خواه باشد، تنها می تواند تدارکاتچی به نسبت مهربان تری از سایر تدارکاتچی ها برای دستگاه ظلم و جور باشد. خاتمی همانند تریاکی می ماند که کارکردش تسکین موقتی درد است. و آن کسی که به امثال خاتمی برای تغییر اوضاع امید بسته است، مثالش به کسی می ماند که در شوره زار نهال کاشته و به آن چشم دوخته است، تا بال و پر بگیرد و به آسمان برسد.

درخواست جمعی از وبلاگ نویسان سبز از مراجع برای حمایت عملی از اعتصاب غذای زندانیان سیاسی

2011-06-22T17:26:00.000+04:30

علمای عظام، حضرات آیات یوسف صانعی، بیات زنجانی، سید علی محمّد دستغیب، و موسوی اردبیلی

همانطور که خود بهتر از ما مستحضرید 12 نفر از شایسته ترین فرزندان این سرزمین، در اعتراض به وضعیت اسفناک زندان ها و احقاق حقوق حقه و قانونی خود و همچنین رسیدگی به پرونده شهادت هاله سحابی و هدی صابر، دست به اعتصاب غذا زده اند. در زمانی که جناب آقایان میرحسین موسوی و مهدی کروبی به دلیل ایستادگی بر استیفای حقوق مردم در زندان خانگی به سر می برند، انتظار از حضرات عالی، به عنوان شخصیت هایی که مورد وثوق بخش هایی از جامعه هستید، آن بود که از تمام پتانسیل و توان خود برای شکست این فضا استفاده نمایید.

در دو سال گذشته علیرغم هشدار ناصحان نسبت به ظلم های کثیر و مشهود حاکمان، دیدید و دیدیم که سخن با کنایه گفتن با این حکومت موثر نمی افتد. کار از اعوذ و لاحول گذشته است و ظلم امروز، تدبیری صریح تر می طلبد. تمثیل های تاریخی فرعون و یزید را این حکومت نمی فهمد. توقع آن است که صریح تر سخن بگویید اگر واقعا عزمی بر سخن گفتن وجود دارد! پیشگامی علما و مراجع صدر مشروطه و راه کار عملی و راهگشای آن ها دراعلام تحصن و بست نشینی و اعتراض به حاکمیت مستبد وقت در حافظه تاریخی ملت در حال فراموشی هست. نه تنها آن خاطرات رنگ افسانه به خود گرفته است، بلکه این موضوع که که بخش عمده تقصیرات چه در شکل گیری نطفه این حکومت ناخلف و چه در تداوم حیات مریضش، بر عهده علمای حوزه و نهادهای مذهبی- سیاسی کشور است، توقع بیشتری را نسبت به مسئولیت پذیری و تلاش و جهاد علما در رفع این مظالم ایجاد نموده است. خفقان و مظالمی که امروز با استظهار به دین اسلام و همراهی و تایید تعدادی از علما و مراجع بر مردم روا می رود، اگر مشروعیتش ستانده نشود، تصویری به غایت ناخوشایند در خاطرات امروز و فردای مردم ایران باقی خواهد گذاشت و اندک ارج و قربی که برای معدود علمای مستقل از جمله حضرات عالی باقی مانده است نیز در این بیدادگاه تاریخ رنگ خواهد باخت.

لذا نگارندگان این نامه از شما می خواهند که در صورت تغییر نیافتن اوضاع و ادامه اعتصاب غذای زندانیان سیاسی، با اعلام اعتصاب غذای عمومی و تحصن در اماکن متبرکه، عموم مردم را به حمایت از خواسته های به حق زندانیان سیاسی دعوت نمایید. این انتظاری بود که در همان هنگام دستگیری آقایان موسوی و کروبی نیز از شما می رفت ولی به هر حال تا امروز محقق نشده است. اگر قائل به تکلیف در اعتراض برابر جنایت های ضد انسانی به نام دین هستید، امروز وقت آن است که از مقام کلام و عتاب فراتر رفته و از همه پتانسیل موجود برای اقدامی عملی در این راستا استفاده نمایید و انتظاری که در جامعه از شما بوجود آمده است را پاسخ بگویید. آیندگان رفتار ما و شما و ایشان را به قضاوت خواهند نشست. آنان خواهند پرسید اگر ادعای آن را دارید که اسلام دین حریت و آزادی است، پس چرا در آن بزنگه تاریخی، هیچ اقدام عملی از مراجع و علمای مستقل سرنزد! امیدواریم که ما و شما در پیشگاه تاریخ و در برابر پرونده عملکرد خویش روسپید باشیم.

این متن عنوان ندارد

2011-06-18T19:31:00.002+04:30

گاهی دلت آنچنان می گیرد، که می خواهی بزنی به زیر همه چیز. ای کاش می توانستی تو هم بمیری، ای کاش تو هم می توانستی در لب طاقچه عادت از یاد ببری. سهراب می گفت کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ کار ما شاید اینست که در افسون گل سرخ شناور باشیم. اما گویی ذات تو با مسخ شدن در تناقض است حتی شناور شدن در افسون زیبایی برای همین حتی میخواهی با طبیعت بجنگی. حکایتت شده حکایت سیزیف که محکوم شده است آن سنگ گرد لعنتی را به قله کوه برساند. اما زیاد که مقاومت کنی، خسته می شوی. پارو زدن در مسیر خلاف آب، حتما برآیند سرعتت را مثبت نمی کند. گاهی تنها با سرعت کمتر عقب می روی. بیشتر پارو میزنی، بیشتر خسته می شوی. رمقی برایت نمی ماند. باز به این نکته می رسی که جنس فرصت از طلاست. آه که در سرزمین من، مس خریدار بیشتر دارد تا طلا.

دلت میخواهد که خود را به آب بسپاری و آب ببردت به هر آنجا که دلش خواست. این تقاص آنانی است که متاع خود را نجسته اند. روزها خواهند آمد و خواهند گذشت، در کتاب ها از رشادت ها خواهند نوشت و از بی عرضگی ها. اما کسی از خود نخواهد پرسید که من در کدام ردیف قرار می گرفتم. این رسم زندگی است. زندگی جاری است. یک بار به این سو و یک بار به آن سو، یا باید بخت یاریت کند و یا باید به فکر توشه راه باشی. هیچ کدام که نباشی، شاید آخرش از روند بازی استعفا بدهی تا در گاه دیگری به میدان آیی. آیا باز سیزیف خواهی ماند و یا ....

چه کسی گفته است که هر متنی باید سر و ته داشته باشد. سر و ته برای کسی است که وضعیتش سر و ته دارد نه رها شده در باد. کارکرد برخی نوشته ها فقط این است که سر و ته نداشتن را عرضه کنی. البته خیلی ها خواهند گفت متن فلانی سر و ته ندارد. اما سر و ته نداشتن، به معنی میان نداشتن نیست. حتی می تواند نشانی باشد که میانش آن چنان پر است که اصلا سر و تهی ندارد. سر و ته ارزانی آنان باد که به طاقچه عادت چسبیده اند.

ما متهمیم

2011-06-12T14:28:00.003+04:30

باز هم اولین خبر روزانه ای که خواندم رفتن یکی بود. گویی دیگر عادتم شده که هر روزم را با خبر بدی شروع کنم

حس و حال نوشتن ندارم. حس و حال هیچ کار دیگری را ندارم. تنها فکر میکنم و خیره به صفحه مانیتور نگاه میکنم. یاد خاطره بسیار کوتاهم با آقای صابر را چند بار در ذهن مرور میکنم. افسوس که آن روز عظمت وجود و ارده اش را درک نکرده بودم.

اگر چه عامل اصلی در شهادت این عزیزان حکومت جور و ظلم ولایت فقیه است. اگر چه او جانشن را در اعتراض به ظلم و ستم فدا کرد. اما آیا این همه ماجراست؟ نه به نظر من تمام ماجرا نیست. صابر کاری فراتر از این ها کرد. او جور بی خیالی و مسخ زدگی هفتاد میلیون ایرانی در پاسداشت انسانیت را به تنهایی کشید.

به این فکر میکنم که هر کدام از ما چه سهمی از شهادت هدا صابر داریم؟ سهم هر کدام از ما فجایع احتمالی آینده بر زندانیان سیاسی چقدر است؟ جواب تنها یک چیز است. سهم ما دنیایی است به سنگینی سکوت.
ما متهمیم، حتی اگر امروز سوگوارش باشیم!

چرا 22 خرداد؟

2011-05-29T17:32:00.008+04:30

بیش از سه ماه از حصر رهبران جنبش می گذرد. این سه ماه حصر آنان، آبستن انشقاقاتی در هرم قدرت حاکمه بود و آرایش نسبت تازه ای از نیروهای سیاسی نسبت به دو سال گذشته شکل گرفته است. هرچند، این اختلافات، چندان مرکز ثقل قدرت را تغییر نداده است، اما سبب تغییر آرایش نیروهای سیاسی کشور شده که در بطن خود خطرات و فرصت هایی را برای جنبش سبز ایجاد کرده است. شرط تداوم جنبش سبز، به عنوان یک جنبش اجتماعی – سیاسی، آن است که همواره شرایط لحظه ای را رصد کرده، و با توجه به اولویت هایش، گزینه مناسب را انتخاب نماید. در این نوشته، سعی خواهم کرد با اتکا به این آرایش جدید، لزوم پاسداشت بیست و دو خرداد، سالروز بلوغ جنبش بیداری ایرانیان را متذکر شوم

در این مدت که شعله های اختلاف بین تیم احمدی نژاد و خامنه ای بالا گرفته است، مقالات معدودی در تحلیل شرایط از زاویه منافع جنبش دیده ام. اما یکی از آن ها، به صراحت توصیه به نزدیکی جنبش به تیم خامنه ای داشت. به نظر میرسد که این استراتژی همانست که برخی از اصلاح طلبان حکومتی نیز در سر دارند. اما آیا واقعیت امر نیز چنین است و نزیکی جنبش سبز به تیم خامنه ای در مناقشات امروز بین حاکمیت و دولت به نفع جنبش سبز است؟

نباید از چشم دور داشت که دلیل اصلی تمامیت خواهی و اقتدار طلبی در سیستم فعلی، وجود حلقه بسته و متمرکز قدرت خارج از هر نوع نظارت و پاسخ گویی است. کودتای خونین پس از انتخابات 22 خرداد، حتی اگر فرض بر مدیریت آن خارج از فرمان خامنه ای گرفته شود، باز مهر تایید خامنه ای در پای آن دیده می شود. در حالی که خود این فرض که چنین کودتایی بدون اطلاع و یا همراهی وی صورت گرفته، از اساس اشتباه است و شواهد و دلایل بسیاری مبنی بر صدور فرمان سرکوب و همراهی وی با این نقشه از روزهای اولیه عملیاتی شدنش وجود دارد. اما بحث آن است که جنبش سبز که یک جنبش اجتماعی با مطالبات گسترده در دایره امور سیاسی، اجتماعی و فرهنگی است، خود در اعتراض به کلیت سیستم حاکمی که در آن رای و خواسته شهروندان، اهمیتی ندارد بپاخواست نه شخص احمدی نژاد و همراهان وی. اگر چه وجود یک نیروی سیاسی با مشخصات جریان احمدی نژاد خطر واقعی برای منافع ملی است و ره آوردی جز فقر، فساد و خطراتی برای امنیت ملی نداشته است، اما اساس فساد آن سیستم حکومتی است که چنین جریانی را برای خارج ساختن رقیبان از حلقه قدرت ساخته و پرداخته می کند. احمدی نژاد تبلور عملکرد سیاست های امنیتی – سیاسی خامنه ای می باشد که آن چنان اشتباه و پرغلط بوده است که حتی امروز منافع خود خامنه ای را به خطر انداخته است. با این دید، حتی اگر خطر احمدی نژاد بواسطه اخراجش از قدرت و یا تحت کنترل درآوردنش توسط حامیان خامنه ای رفع گردد، اساس مشکل هنوز باقی است. جایگاهی که خود را مافوق قانون می داند، خود زاینده چنین جریانی بوده است و تمامی کاراکترهای احمدی نژاد میراثی است از چنین حلقه ای که برای خود قدرت فراقانونی قایل است. به فرض اگر احمدی نژاد از حاکمیت اخراج گردد، آیا آن مرکز قدرت فراقانونی، عزمی بر شکستن قدرت مافیایی اش دارد؟

مراکز قدرت در صحنه سیاسی اجتماعی ایران در حال حاضر را می توان به رئوس مربعی تشبیه نمود که چهار راس آن عبارتند از : سید علی خامنه ای، محمود احمدی نژاد، ائتلاف محافظه کاران سنتی به سرکردگی هاشمی و همراهی مراجع قم با اصلاح طلبان حکومتی به سرکردگی محمد خاتمی و راس چهارم این مربع، جنبش سبز است که نماد قدرت اجتماعی و حضور مردم در این منازعات است. فارغ از اخلاقی نبودن همراهی جنبش با یکی از دو تیم خامنه ای و یا تیم احمدی نژاد، دلایل منطقی بر ناصحیح بودن این همراهی با یکی از این دو راس قدرت را ذکر خواهم کرد.

چنانچه جنبش سبز به همراهی با احمدی نژاد در منازعه با خامنه ای بپردازد، علاوه بر شکل گیری اختلافات اساسی در پیکره جنبش سبز، عملا جنبش سبز، حیاتش را به وجود جریانی پیوند خواهد زد که تجربه کوتاه تولد و حضورش در عرصه سیاسی، نشان از یک جریان افراطی قدرت طلبی دارد که نه تنها سنخیتی با دموکراسی ندارد، که خود به مثابه یک نیروی فاشیستی، دشمن آزادی های فردی و سیاسی بوده و در اولین فرصت ممکن، یک نظام شبه هیتلری را بر سر کار خواهد آورد. اما نکته مهم آن است که در نبرد قدرت بین خامنه ای و احمدی نژاد، احمدی نژاد شانسی برای موفقیت ندارد. هر چند احتمال می رود که دست به اقداماتی بزند که هزینه خروجش را برای حاکمیت بسیار گران نماید.

چنانچه جنبش سبز به همراهی با خامنه ای بپردازد، نه تنها پا بر تمام اصول خود در زمینه سازی دموکراسی برای ایران می نهد، بلکه قدرت متمرکز و نامحدود خامنه ای را مشروعیت خواهد داد. مشکل جریان دموکراسی خواه با حاکمیت جمهوری اسلامی، داستان امروز و دیروز نیست و از دوران ریاست خاتمی بر دولت اصلاحات و مجلس ششم، این درگیری علنی شده بود. چنانچه خامنه ای پیروز میدان شود و بخشی از جنبش سبز نیزبه نفع خامنه ای وارد ماجرا شود، همه چیز به 2 تیر 84 بازخواهد گشت و حتی خود سازش کاران نیز، بهره ای از قدرت را تصاحب نخواهند کرد، چون عملا خامنه ای دیگر نیازی به آنان نخواهد داشت.

زمزمه هایی شنیده می شود که اکنون که این دو بازوی کودتا، به جنگ با یکدیگر مشغول هستند، جنبش سبز، باید با سکوت خویش، مانع از اتحاد این دو بازو در برابر جنبش شود. و هر گونه اعلام موجودیت دوباره جنبش سبز، سبب اتحاد این دو نیرو خواهد شد. باید بگویم که این تحلیل از اساس اشتباه است. چون به باور شخصی بنده، نبردی که در جریان است، نبرد صفر و یکی است و اساسا دیگر به هیچ وجه نمیتوانند این دو بازو با یکدیگر مصالحه کنند، چرا که اساس بازی بر حذف دیگری است. احمدی نژاد با علم به آن که در صورت اجازه به ماندن، پایان ریاست جمهوریش، پایان حیات سیاسیش خواهد بود، در حال مبارزه است. چنانچه نتواند ترکیب مجلس نهم را به نفع خود بچیند، تمام داشته هایش را خواهد باخت. طرف دیگر نیز، از خطر افتادن مجلس به دست احمدی نژاد به خوبی آگاه است. شاید دلیلی همچون پیش بینی مرگ خامنه ای در آینده نزدیک، آنان را از دولت و مجلس احمدی نژادی،به وحشت می اندازد. مضاف بر این که احمدی نژاد هیچ تعاملی در این چند ساله با رقبایش نداشته است و نوع بازی وی همیشه، صفر و یک و حذف تمام عیار رقیب بوده است. این جنس بازی، چیزی نیست که به مسامحه بکشد، چون مسامحه یعنی مرگ این جریان. اصلا به خاطر تکیه بر این ویژگی بوده است که این جریان چنین توانسته است که از پلکان قدرت بالا رود.

نگرانی دیگری که نیروهای عمدتا نزدیک به راس سوم قدرت، یعنی هاشمی و خاتمی از اعلام تداوم اعتراض های جنبش سبز دارد، آن است که این اعتراضات به نفع احمدی نژاد تمام خواهد شد. که البته این برداشت صحیح است.

با توجه به موارد ذکر شده، راه صحیح برای جنبش کدام است؟ سکوت؟ همراهی با خامنه ای؟ و یا ادامه اعتراضات؟

جواب به این پرسش متکی بر سبک و سنگین کردن هزینه و فایده هر حالت محتمل خواهد بود. وقتی دو راس این مربع قدرت به جان یکدیگر افتاده اند، سکوت جنبش تنها به حذف احمدی نژاد کمک خواهد کرد. اما آیا پیروزی خامنه ای به نفع جنبش است؟ آیا اصولا یک قدرت غالب، حاضر به گردن نهادن به پیش شرط های اصلاح طلبان خواهد شد؟ اگر چنین بود چرا خامنه ای همواره گزینه حذف اصلاح طلبان را پی گرفته است؟ نگارنده اعتقاد دارد که گردن نهادن خامنه ای به کف مطالبات مطروحه، تنها در شرایطی رخ خواهد داد که توازن قوای فعلی برقرار نباشد، یعنی خامنه ای احساس خطر عمیق از شرایط بکند و حاضر به دادن برخی از امتیازها، که این شرایط مسلما پس از پیروزی خامنه ای بر احمدی نژاد عینیتی نخواهد داشت.

اما چنانچه اعتراضات مردم از سر گرفته شود، خامنه ای مجبور خواهد بود که همزمان در دو جبهه نبرد کند. پیروزی خامنه ای بر احمدی نژاد در هر حالتی قطعی است، اماوقتی جنبش سبز در شرایطی که این دو بازی کودتا به رقابت حذفی با یکدیگر مشغول هستند، اعتراضات را از سر بگیرد، آن گاه توازن قوا تا حد بسیار زیادی تغییر خواهد کرد. در چنین شرایطی می توان به گرفتن امتیاز از حاکمیت امیدوار بود.

تنها دلیل نگارنده بر لزوم برنامه ریزی برای اعتراضات 22 خرداد، تنها به مزایای این تغییر توازن قوا نیست. نگاهی به شرایط بحرانی اقتصادی و معیشتی مردم، از آن خبر می دهد که دیر یا زود سلسله ای از نارضایتی های عمومی رخ خواهد داد. چنانچه جنبش سبز ظرفیت آن را ایجاد نکند که مطالبات اقتصادی مردم را مطرح کند و این نارضایتی ها را به درون خود راه داده و کانالیزه کند، این اعتراضات به شورش های بدل خواهد شد که سرکوب خونینی را به دنبال خواهد داشت. مردم تا ابد منتظر تصمیم گیران جنبش سبز نخواهند نشست و وقتی کارد به استخوانشان رسید، تنها شورش های عمومی را راه تغییر خواهند یافت. لازم به ذکر نیست که چنین شورش هایی نه تنها به پیشبرد فضای دموکراتیک کمکی نخواهد کرد، بلکه حتی آن فضا می تواند به عنوان سمی برای جنبش عمل نماید. پس لازم است که جنبش سبز، بتواند از هم اکنون نارضایتی های اقتصادی را در درون خود بپذیرد و عملا به استقبال حضور قشر کم درآمد و کارگر در جنبش برود. 22 خرداد، می تواند فرصتی باشد برای زمینه سازی چنین اتحادی.

از سوی دیگر باید به وضعیت نگران کننده و وخیم زندانیان سیاسی نگاه کرد. این تکلیف ماست که از اعتراضات و اعتصاب غذای آن ها با صدای هر چه بلندتر حمایت کنیم. اگر جامعه در برابر چنین وضعیت وخیمی سکوت کند، احتمال وقوع بسیاری از مصیبت ها بر همراهان در بندمان چندان دور از واقعیت نخواهد بود. حصر موسوی و کروبی نیز، باید در نظر گرفته شود. جنبشی که به چنین اقدام غیرقانونی چشم ببندد، کم کم همه چیز را فراموش خواهد کرد. باید به حاکمیت نشان داد که این زخم تا آزادی این همراهان سبز التیام یافتنی نیست.

باور دارم که 22 خرداد 90، روزی بسیار مهم برای جنبش است. دلایلی که ذکر شد، همه دلایل نبود، اما در شمار مهمترین ها بود. اگر 25 بهمن به خلاقیت رهبران سبز، روزی شد که ریا و دورویی حاکمیت در حمایت از جنبش های مردمی خاورمیانه را به جهانیان نشان داد، 22 خرداد هم باید روزی باشد که نشان دهد این جنبش تا تحقق مطالباتش زنده است. 22 خرداد پتانسیل آن را دارد که شروعی باشد بر تغییر توازن قوای فعلی به نفع جنبش، از آن غافل نشویم

در نقد براندازی

2011-05-25T11:06:00.002+04:30

در نوشتار قبلی سعی شد که به اختصار با ارایه پرسش هایی به نقد اصلاح طلبی پرداخته شود. متاسفانه پس از انتشار آن نوشتار، نه تنها توجه کافی و مبذولی به آن نشده بود، بلکه در میان تک نقدهایی که برخی از دوستان در شبکه های اجتماعی دیگر به آن متن وارد کرده بودند که نقدهایی خارج از دایره آن متن می باشند . برخی سعی کردند از دریچه عملی نبودن براندازی و یا خطرات براندازی، اصلاح طلبی را توجیه نمایند. غافل از آن که این استدلال تنها در ذهنیت دو قطبی اصلاح- انقلاب معنا می یابد. به بیان دیگر، از نگاه آن ها که نگاه اغلب اصلاح طلبان نزدیک به خط سید محمد خاتمی است، تنها دو گزینه برای مردم وجود دارد؛ یا اصلاحات و یا انقلاب. حتی اصلاحات نیز خارج از اسلوب و منش آن ها، پنهان شدن در پشت شعارهای عدالت طلبانه و با نیست خشونت طلبی و براندازی نگریسته می شود. به همین دلیل پس از پرداختن به بحث نقد براندازی در نوشتار فعلی، در نوشتار بعدی که راه سوم نام نهاده ام، به نقد برخی از سرفصل های سخنان عباس عبدی به عنوان فصل مشترک مدافعین تز اصلاح طلبی خواهم پرداخت. دو نوشتار "نقد اصلاح طلبی" و " نقد براندازی" در حقیقت مقدمه ای برای طرح نوشتار سوم می باشند. به همین دلیل این نوشتار هم، همچون نوشتار اول، مختصر بوده و تنها به نقدهای اساسی وارد بر استراتژی براندازی از نگاه نگارنده خواهد پرداخت.

در نقد براندازی:

در نوشتار پیشین از معنای لغوی انقلاب گفته شد و سعی بر آن شد که بصورتی ملموس تفاوت آن با اصلاحات و یا ترمیم یک سیستم سیاسی اجتماعی، تبیین شود. اما توجه به این نکته ضروری است که طیف وسیعی از فعالین و کنشگران عرصه سیاسی کشور در داخل و خارج خواستار تغییر حکومت می باشند. اما آیا همه آن ها را باید برانداز بدانیم؟ محدوده کاربرد لغت برانداز تا به کجاست؟ آیا کسی که برای تغییر کلیت نظام دست به سلاح می برد، در براندازی هم تراز با یک کنش گر سیاسی اجتماعی است که تنها از ایده تغییر حکومت حمایت می کند ولی مخالف سرسخت استفاده از خشونت است؟ به دلیل شناسنامه دار نبودن بسیاری از جریانات و حرکت های سیاسی، متاسفانه هیچ گاه ضرورت این مرز بندی مورد توجه قرار نگرفته است. لذا طبق قرارداد نگارنده و برای کلاسه بندی طیف های مختلف، واژه براندازی را برای گروه های سیاسی بکار خواهم برد که با کاربرد خشونت در پاسخ به خشونت حاکمیت مشکلی ندارند و اولویت اول برای او، به زیر کشیدن حکومت فعلی است. این عکس العمل تدافعی آمیخته به خشونت را نیز تنها منحصر به خشونت نیروهای داخلی نخواهم کرد، و بلکه گروه هایی که مدافع دخالت نیروهای نظامی بیگانه به نفع جریان براندازی را نیز هم کلاس با مدافعان تز کاربرد روش های تدافعی خشونت آمیز خواهم دانست. پس طبق این قرارداد، هنگامی که صحبت از براندازی و یا براندازان می کنم، یعنی روش مبارزاتی و یا مبارزانی که به کاربرد خشونت در پاسخ به خشونت اعتقاد دارند و اولویت اول از دید آن ها تنها به زیر کشیدن حاکمیت فعلی است. بدیهی است که طبق این قرارداد، بسیاری از کنشگران سیاسی و اجتماعی که خواستار تغییر کلیت نظام هستند ولی به استفاده از ابزار آمیخته به خشونت هیچ اعتقادی ندارند و یا اولویت اول برای آن ها به زیر کشیدن حاکمان فعلی نیست، جای نخواهند گرفت.

در نقد این روش و منش مبارزاتی، دو وجهه کلی را باید در نظر گرفت و از دو دریچه وارد بحث شد. یکی جایگاه اخلاقی این روش مبارزاتی است و دیگری بحث کارکردی آن.
الف) نقد اخلاقی

از دید اخلاقی، مهمترین نقدی که به این سبک و سیاق مبارزه می توان وارد دانست، آن خواهد بود که به چه حقی جریانات و گروه های مدافع این تز، خود را صاحب جان دیگران می دانند؟ بدیهی است که براندازان که یک سر آن ها از مجاهدین خلق بیرون می زند، یک سر دیگرشان، از برخی از هوادارن تندرو سلطنت طلب، و برخی دیگرشان، گروه های چریکی منظقه ای و نسخه های جدید تر آن ها را می توان در حامیان حمله نظامی دول غربی به ایران دانست، همگی به یک میزان این اصل اخلاقی را نقض می کنند که هیچ کسی صاحب جان دیگران نیست. به بهانه پیش برد مقاصد مبارزاتی استفاده از سلاح زندگی انسان ها توجیه اخلاقی ندارد. مضاف بر آن که تاریخ نشان می دهد که تغییری که با خشونت همراه باشد، خود زاینده خشونت های دیگری خواهد شد. سیکل تکرار خشونت، نه راه به سوی جامعه ای بهتر است و نه اصولا شرایط را تغییر می دهد. شاه می رود، و خمینی می آید. مجاهدین و گروه های چریکی مدافع انقلاب، گروه های تروریستی پس از انقلاب می شوند. ترور و بمب گذاری با قتل عام بی گناهان در زندان ها پاسخ داده میشود. حتی به فرض دخالت نیروی خارجی در فرآیند تغییر نیز، نه تنها از میزان خشونت ها کاسته نمی شود، بلکه بصورت غیر قابل مقایسه ای میزان کشته ها و زخمی ها افزایش خواهد یافت.

ب) نقد کارکردی

اولین نقد جدی به لحاظ کارکرد به این روش و منش مبارزه آن است که حرکتی که پشتوانه مردمی نداشته باشد، نه تنها شکست خواهد خورد، بلکه عاملی خواهد بود برای سواستفاده حاکمیت. این که مردم ایران، هیچ گاه روی خوش به مبارزات مسلحانه و یا مبارزات خشونت آمیز نشان نداده اند، بسیار واضح و مبرهن است. حتی مجاهدین خلقی که روزی دارای پشتوانه مردمی بود، بلافاصله پس از لشکر کشی به ایران، تمامی پایگاه های اجتماعی خود را از دست داد. مدافعین تز براندازی، بر اساسی قرار داد این مقاله، خود خوب می دانند که هیچ گاه مردم را نخواهند توانست همراه خود سازند، و گرنه در طی این سی سال، باید یک پایگاه اجتماعی ثابت ایجاد کرده بودند که نمود خارجی آن برای هر ناظری قابل مشاهده باشد. در حالیکه چنین پایگاه اجتماعی در بطن جامعه ایران برای این گروه های برانداز، اصولا وجود خارجی ندارد.

پرسش دیگر آن است که به فرض محال این روش توانست که منجر به تغییر حاکمیت گردد. آیا میتوان انتظار استقرار یک نظام مردم سالار را از دل مبارزات خشونت آمیز داشت؟ بدیهی است که دموکراسی پایدار، بر اساس تعادل طبیعی قوای اجتماعی جامعه شکل میگیرد. نیاز به توضیح نیست که در فرآیند یک مبارزه مبتنی بر خشونت، تمام نهادهای مدنی، کارکرد خود را از دست خواهند داد. پس می توان پرسید که فردای تغییر حاکمیت، حضور مردم در عرصه سیاست ورزی، از چه طریقی صورت خواهد گرفت؟ از طریق نهادهایی که دیگر نیست؟!! آیا چنین جامعه ای آبستن آن نخواهد بود که هر دسته و گروهی که منافع خود را در خطر دید، با همان رویکرد انقلابی، به دنبال حذف دیگران باشد؟ همان گونه که در ابتدای انقلاب 57 رخ داد.

نقد مهم دیگری که می توان مطرح کرد، از دریچه هزینه و فایده است. طرفداران این تز باید پاسخ گو باشند که در فرایند چنین مبارزه ای که بسیاری از سرمایه های کشور نابود خواهد شد، چه بدست خواهیم آورد؟ شرایط بحرانی ایران آن چنان است که چنان که حاکمیت مرکزی در دوره ای میان مدت ضعیف باشد، پتانسیل افتادن کشور در سراشیبی آشوب، خودمختاری و تجزیه بسیار بالا خواهد بود. بدیهی است که یک انقلاب، برای آن که پیروز شود، باید ماهیت بسیاری از ساختارهای موجود را تماما تغییر دهد و در حین حال پیوستگی اجتماعی، جغرافیایی و سیاسی آن محدوده سرزمینی دچار مشکل نگردد. طراحی و اجرای یک مدل بومی موفق نیز چیزی نیست که یک شبه از آسمان نازل شود و به تمرین و ممارست نیاز دارد. مدت زمانی که صرف خواهد شد تا کشور به شرایط ثبات پس از انقلاب برگردد، آبستن بسیاری از مصیبت ها برای کشور خواهد بود. همان گونه که در روزهای پس از انقلاب، شاهد بسیاری از حرکات استقلال طلبانه و یا خودمختار طلبانه در گوشه و کنار کشور بودیم. که در یک ساختار بی شکل و نهاد انقلابی، مسلما پاسخی جز خشونت از سوی حاکمیت نیز دریافت نکرد. آیا عقل سلیم می پذیرد که به بهای تغییر تمامیت یک نظام، چنین ریسک هایی را بپذیرفت؟

یکی از شروط لازم برای وقوع انقلاب، آن است که تمامی گروه های برانداز، زیر پرچم یک گروه مرجع گرد هم آیند. آیا تمام براندازان جامعه ایرانی، می توانند زیر یک سقف جمع شوند؟ و خواسته مشترکی داشته باشند؟ بدیهی است که اپوزیسیون های برانداز، که خواستار تغییر حاکمیت به هر قیمتی می باشند، خود در سی سال پس از گذشت انقلاب، حتی نتوانسته اند کوچکترین گفتکویی با یکدیگر داشته باشند، پس چگونه خواهند توانست گفتمانی مشخص را تولید کنند؟ آیا شرط حضور مردم در یک حرکت انقلابی آن نیست که بدانند بدیل گزینه ممکن چه خواهد بود؟ آیا اصولا هدف غایی این گروه ها، تناسبی با یکدیگر دارد؟

پینوشت: این نوشتار تنها به این دلیل مطرح گردید که در نوشتار سوم، به مدد این نقدها، راه سوم را بهتر شناخت و گرنه پتانسیل براندازی خشونت آمیز، در واقعیت عرصه سیاسی اجتماعی کشور، محلی از اعراب ندارد.

در نقد اصلاح طلبی

2011-05-17T13:45:00.010+04:30

مقدمه:

در این سلسه از نوشتارها، سعی خواهم کرد که با نقد و بررسی گزینه های موجود بر سر راه مردم ایران، در حد توان و بضاعت خود، در پی یافتن راهی برای عبور و رسیدن به شرایط مطلوب برای جامعه ایرانی باشم. به همین منظور، سه متن تهیه میگردد که با بررسی شرایط به یک جمع بندی عقلانی بتوان رسید. به همین منظور، سه مطلب با عناوین: 1- نقد اصلاح طلبی، 2- نقد براندازی، 3- راه عبور، به محضر خوانندگان تقدیم خواهد شد.

لازم به ذکر است که منظور از جمع بندی عقلانی، اتکا بر اصل کمترین هزینه و بیشترین فایده در انتخاب روش های موجود می باشد.

1- نقد اصلاح طلبی

برای شروع بحث لازم است که نگاهی به معنای تحت الفظی کلمه اصلاح طلبی داشته باشیم. اصلاحات بیشتر به معنا و منظور بهبود شرایط موجود و رفع نقص ها از یک سیستم بکار گرفته می شود. اصلاحات را می توان به عنوان يك هدف و هم به عنوان يك روش رسيدن به هدف دانست. اصلاحات در واقع، هم، نوعي غايت يعني مدرن شدن و هم نوعي روش براي رسيدن به هدف به معناي حركت تدريجي و غيرانقلابي و نوعي مهندسي اجتماعي است. آنچه مرز اصلاح طلبی در پدیده های اجتماعی را مشخص میکند، انقلاب است. انقلاب در لغت به معناي درآمدن از صورتي به صورت ديگر و دگرگون شدن است و در اصطلاح به دگرگوني بنيادي درنظام اجتماعي، سياسي،فرهنگي و اقتصادي در يك جامعه اطلاق مي شود. به بیانی ساده تر، اصلاحات را می توان با معادل بهینه سازی یک سیستم یکسان دانست، در حالی که در یک انقلاب، کل شاخصه های بنیادی یک سیستم تغییر می یابد، در یک حرکت اصلاحی، یک آیتم مشخص و معین، تعیین شده، و سعی در تغییر آن آیتم می شود.

برای روشن تر شدن این معنا، مثالی ساده آن خواهد بود که فرض کنیم که یک ماشین که سیستم ترمز آن با مشکل روبروست، به تعمیرگاه فرستاده می شود تا تعمیر شود. این همان مصداق اصلاحات خواهد بود. حال ممکن است که تایر ماشین هم همزمان مشکل داشته باشد، یا موتور ماشین نیز اشکالاتی داشته باشد. در این حالت حیطه اصلاحات آن سیستم (ماشین) نسبت به حالت قبل که فقط سیستم ترمز آن اشکال داشت، وسیع تر شده است. ما هنوز در دایره اصلاحات آن سیستم می گنجد. اما یک بار شما می خواهید که ماشین تان، بیش از سرعت ممکن توان حرکت داشته باشد، یا موتور ماشین تان، تعداد سیلندرهای بیشتری داشته باشد. پس بهترین راه برای شما آن خواهد بود که ماشین فعلی تان را بفروشید، و به دنبال یک ماشین با استانداردها و معیارهای جدیدتان باشید تا بخرید، و این همان انقلاب است.

اما نکته مهم در این میان، آن است که آیا اصلاحات، حد و مرزی دارد، یا نه؟ یعنی اگر شما موتور ماشین تان را از خودروی دیگر پیش رفته تری انتخاب کنید، سیستم ترمز ABS را جایگزین، سیستم ترمز روغنی نمایید، شاسی ماشین مدل دیگری را کلا جایگزین شاسی خودرو خودتان نمایید، آیا این عمل شما را می توان ترمیم خودرو دانست، یا کلا صاحب ماشین دیگری شده اید؟ و سئوال مهم تر آن که آیا این خودرو پس از این تغییرات بنیادی، مثلا تعویض موتور ژیان با موتور یک مرسدس بنز، کارآیی خواهد داشت؟

این مثال را از آن جهت زدم تا بدانیم که اصولا اصلاح یک سیستم، حتما مقید به یک مرزهایی خواهد بود، و چنانچه اقدامات اصلاحی بخواهد از آن مرز فراتر رود، سبب از هم پاشیدگی کل سیستم خواهد شد.

حال باید به دنبال حد و مرز اصلاحات را در یک سیستم سیاسی مثل حکومت جمهوری اسلامی باشیم. دایره اصلاحات تا چه میزان است؟ شناخت این حد و مرز، بدون دانستن روابط بین اجزای این سیستم، تقریب صحیحی به ما نخواهد داد. باید ابتدا بدانیم که اجزا این سیستم، بر اساس چه ساز و کاری کار میکند و نقش هر کدام در این سازه چیست. مثلا چنانچه بخواهیم در یک سازه ساختمانی با اسکلت چوبی، اسکلت فلزی جایگزین نماییم، اگر بنای تخریب ساختار را نداشته باشیم، به زیر آوار خواهیم رفت.

در سیستم جمهوری اسلامی که در قانون اساسی ترسیم شده است، و با سیستم جمهوری اسلامی در عمل تفاوت های بنیادین دارد، ساز و کار قدرت چنین است که رهبر نظام، قدرت بسیار بیشتری از اجزای دیگر دارد. هر چند که خود رهبری نظام منتخب خبرگان ملت است، اما خود اشراف بر شورای نگهبانی دارد که صلاحیت کاندیداهای این مجلس و صحت انتخابات آن را در دست دارد. یعنی یک رهبر در صورت انتخاب، و طبق اصول نگارش یافته قانون اساسی توان آن را خواهد داشت که یک شورای نگهبان مجری منویات خویش را منتصب نماید، تا این شورای نگهبان وظیفه دست چین کردن مهره های مجلس خبرگان را داشته باشد. بدیهی است که پس از انتخاب رهبر، یک سیکل بسته قدرت شکل خواهد گرفت که ابتدا و انتهای آن خود مقام رهبری است. پس عزل یا انتقاد از رهبری در چنین سیستمی تقریبا محال خواهد بود.

در قدرت و دایره قوای سه گانه هم همین بس که رییس قوه قضاییه را خود رهبری تعیین می کند. رییس قوه مجریه، را رهبری باید تفویض نماید و قدرت کنار زدن آن را دارد، که یک بار به وقوع پیوسته و یکبار دیگه در آستانه وقوع می باشد. کاندیداهای مجلس هم باید از تیغ نظارت شورای نگهبان منتصب رهبر بگذرند و در صورت عبور نیز، تیغ تیز شورای نگهبان بر روی مصوبات آن باقی خواهد ماند. و در صورت اختلاف نیز، شورای مصلحت نظامی باقی می ماند که خود منتصب مستقیم و بلاواسطه مقام رهبری است. دیگر نهاد های کلیدی نیز دراختیار ید قدرت مقام رهبری است. از صدا و سیما گرفته تا ارتش و سپاه. حتی بسیاری از وزارت خانه ها نیز ملک مشاع رهبری تلقی میگردد.

شمایی که ترسیم شد، تنها بر اساس قانون اساسی کشور بود، و در این که خود این قانون اساسی نیز توسط صاحبان قدرت نقض می شود، شکی نیست. مثال ساده آن، حکم حکومتی است که هیچ جایگاهی در قانون اساسی ندارد اما رهبر فعلی، به کرات در مواقع بحرانی از آن به نفع خود استفاده کرده است. که آخرین آن ها ابقای وزیر مستعفی دولت کودتا بود.

حال باید دید که سیستمی با چنین بنای قدرتی تا کجا توان اصلاح و ترمیم پذیری دارد؟ بدیهی است که در این سیستم، سر رشته تمام امور به دست مقام رهبری است و شما هر کجای پازل این بنا را بخواهید تغییر دهید، به حیطه قدرت رهبر تجاوز کرده اید. اصولا هر تغییری در این سیستم بهم پیوسته، بصورت آنی، تاثیری در دیگر بخش ها خواهد داشت. امری که در یک نظام با قوای مستقل تقریبا عینیت نخواهد یافت. پس منطقی خواهد بود که شما سر رشته هر بندی از این کلاف در هم پیچیده را بگیرید و بخواهید تغییری در آن آیتم بدهید، سر و کله رهبر در انتهای آن رشته پیدا خواهد شد. بدیهی است که اصلاحات در چنین سیستمی، بدون رضایت رهبری، به نقاشی بر آب رونده می ماند.

بحثی که گفته شد، تماما منطبق بر واقعیت بوده و مثال ها و شواهد فراوانی بر آن می توان آورد. تجربه ناکام هشت سال دولت اصلاحات پیش روی ماست و نتیجه ندادن های آن. برخی ممکن است بگویند که مشکل از ایده اصلاح نبود، بلکه مشکل از مجریان اصلاحات بود. مشکل آن جا بود که خاتمی بر سر مواضع اصولی هیچ ایستادگی نداشت. اما این حرف، چه سهمی از حقیقت دارد؟

اصولا ما انسان های اسیر در بعد زمان و مکان، تنها ابزاری که برای بررسی میزان و سهم حقیقت داشتن و نداشتن یک ایده و تفکر و یک گفتمان داریم، بررسی کارنامه عملکرد آن ایده در گذر زمان خواهد بود. برخی از مدافعین کمونیسم نیز، همچون این دوستان مدافع تز اصلاحات که میگویند ایده مشکلی نداشت بلکه مشکل از خود خاتمی بود، نظراتی در مورد کمونیسم ارایه می دهند. به نظر آنان رهبران شوروی، نمایندگانی صالح، برای ایدئولوژی کمونیسم نبودند و گرنه حال و روز کمونیسم آن نبود که تنها در کتب تاریخی، به دنبال آن باشیم. در رد این نظریه، به ابزاری متوسل می شوم که دکتر سروش در کتاب، رازدانی، روشن فکری و دین داری در رد این نظر بکار گرفت. اصولا سیستم فکری که بهره بالایی از حقیقت داشته باشد، در طول زمان ماندگار تر از همتایان خود خواهد بود که بهره کمتری از حقیقت دارد. این ایده متکی بر این انگاره است که هیچ ایده بشری، نمی تواند حقیقت محض باشد، بلکه ما با دریایی از ایده ها و نظریات روبرو هستیم، که به صرف وجود، اتکا به سهمی از حقیقت دارند، چرا که خود وجود، حقیقت محض است. بدیهی است که در این سیستم، برخی از ایده ها سهم بیش تری از حقیقت خواهند داشت و برخی دیگر برخوردار از سهم کم تر. اصولا سیستم فکری که بهره بالایی از حقیقت داشته باشد، در طول زمان ماندگار تر از همتای خود خواهد بود که بهره کمتری از حقیقت دارد. چرا که با واقعیت ها، هم سان تر است. به همین دلیل لیبرالیسم همچنان ماند و کمونیسم را امروز بیشتر در کتاب های تاریخی باید جست، زیرا لیبرالیسم، بیشتر بر حقایق فطری انسان و طبیعت همسان بود، و مهم تر آن که راه نقد و انعطاف را بر خود نبسته بود.

اگر فرض بر صحت گفته دوستانی که مدافع تز، اصلاح طلبی هستند و نواقص را به مجریان نسبت می دهند، بگیریم. باید دنبال این سئوال باشیم که چرا این جریان فکری، نتوانست نقد درونی داشته باشد، ونقاط ضعف خود را بیابد، و آن را مرتفع نماید؟ در نوشتار سوم (راهی دیگر)، البته به این اشاره خواهد شد که جریانی از درون همین نگاه اصلاح طلبی، با اتکا به عقل نقاد خود بنیاد، راه نقد و انعطاف را برگزید و به رهیافت دیگری رسید.

صحبت کردن از اصلاح طلبی، بدون مشخص کردن برنامه و راهکار، بیشتر به روضه خوانی و امتیاز گیری می ماند. اصلاح طلبان مدافع ادامه همان سبک و سیاق گذشته، باید پاسخگو باشند که چرا راه و روش آن ها با بن بست روبرو شده است؟ چنانچه به جستجوی علت آن نروند، دیر یا زود، در تاریخ منجمد خواهند شد. همان طور که بسیاری از جریانات سیاسی اجتماعی، پس از یک دوره شکوفایی، در بستر تاریخ ماندند و نتوانستند با گردش ایام جریان یابند. سرگذشت سازمان مجاهدین، عبرت آموز است. آن ها با تکیه به انگاره های مطلق اندیش خود، در فضای سال های 60 ماندند و فریز شدند، و تمام اشتباهات بعدی شان، بدلیل همان یخ زدگی در سال 60 بود.

اما در نقد اصلاح طلبی می توان ایرادات دیگری نیز وارد کرد. که مهمترین شان، آن است که چرا اربابان قدرت، که برای توسعه ید اختیار خود، چنین جنایت های مهیبی کرده اند، باید حاضر شوند، در عملکرد خود تجدید نظر کنند و دایره حکمرانی خود را با دیگری تقسیم نمایند؟ در منطق قدرت، قدرت تمایل به تمرکز دارد، با چه ابزاری، و با چه پشتوانه ای، مدعیان راه اصلاحات خواهند توانست، اربابان قدرت را وادار به دادن امتیاز بکنند؟ سئوالی که تا زمانی که پاسخی به آن ندهند، کل راه و روش شان، به خیال خامی بیش نخواهد ماند. آن ها که مدعی اجرای بدون تنازل قانون اساسی، هستند، جدا از آن که خود قانون اساسی مشکل اصلی را بوجود آورده یا نه، باید پاسخ گو باشند، که با چه ابزاری و با اتکا به چه پشتوانه ای، این طرح را عملی خواهند کرد؟ آیا اصلا اجرای بدون تنازل قانون اساسی، بدون قدرت نمایی در برابر صاحب تمام سر رشته امور، امکان پذیر است. اگر این قدرت نمایی - که اصولا باید پشتوانه مردمی داشته باشد، چون منشا قدرت دیگری به دست اصلاح طلبان نیست- صورت بگیرد، از مرز اصلاحاتی که آن ها در پی آن هستند، خارج نشده اند؟

طنز ماجرا آن جاست که حتی مدعیان اصلاحات، تمام راه و کارهای اصلاح طلبی را قبول ندارند. از منظر آن ها، تحریم انتخابات، اقدامی است تند. سئوال اینجاست که این ایده ناکارآمد، که حتی تمامی ابزار کار خود را نیز قبول ندارد، پس به دنبال چیست؟ آیا جز آن است که اصلاح طلبی را سازش طلبی به هر قیمتی بدانیم؟
نقد دیگر و اساسی تر، به اصلاح طلبی را از دریچه هزینه و فایده وارد می نمایم. در تبلیغ اصلاح طلبی (حکومتی)، وانمود می شود که روش های دیگر، هزینه زیاد جانی و مالی دارد و این روش متکی بر کمترین هزینه و فایده است. در حالی که به اعتقاد نگارنده، هزینه ای که در این دوازده ساله پرداخته شده به هیچ وجه کمتر از هزینه یک انقلاب همچون انقلاب 57 نبوده است. تنها، هزینه ها به صورت تدریجی پرداخت شده و به همین دلیل هزینه کل که بسیار هم گزاف می باشد، به چشم نمی آید. و نکته مهمتر آن که با پرداخت این هزینه کل و پس از دوازده سال، یک عقب گرد بزرگ داشته ایم. یعنی این همه هزینه داده ایم، و نه تنها به جایی نرسیده ایم، بلکه بسیاری از فرصت های طلایی را نیز از دست داده ایم. آیا این خود به تنهایی نشان گر آن نیست که در اساس این روش منطقی نیست؟ در نوشتار سوم که قیاسی خواهم داشت بر روش اصلاح طلبی و راه سوم، به تفضیل این موضوع خواهم پرداخت

در نوشتار بعدی (دوم) به نقد براندازی خواهم پرداخت و نشان خواهم داد که براندازان نیز دچار همان خطاهای استراتژیک اصلاح طلبان حکومتی ( سازش طلبان) هستند.

Iranian Green bloggers letter to Syrian protesters

2011-05-14T16:15:00.015+04:30

The human wave of people struggling against oppression, starting from Iran and passing by Tunisia, Egypt, Libya and Bahrain, has now reached the fortress of the Syrian authorities. It seems that this indomitable wave has no will to end its course and the flames of freedom, passing from hand to hand, is now within the grasp of you, courageous people of Syria. Your clenched fists, your strong will and your unimaginable struggle despite of the horrible bloodshed of that vicious government has awed Iranians and all the world.
Iranian freedom fighters, bearing their green flag, are also looking into the bright future and they have followed your movement since the first days. They all wish for your victory and feel a part of your sacred anger, excitement and hopes. Unfortunately, on the other side of the border, are seated those rulers whose frightened hearts do not understand the epic of the peoples presence and requests. They fear for the destruction of their palaces and the end of their despotism, therefore they ruthlessly use their weapons to quite the people, not knowing that this wave will swallow them.
For all people, a day comes where they see their dignity and honor at stake and they have no other choice than to stand up. The Epic that you, courageous people of Syria have created, is oh so familiar for us Iranians. in any news that we receive despite the reinforced censorship, in any clip that we view from your fight and your struggle, we see our own story reenacted in your revolution. that sameness is what unites all freedom fighters of the region and puts the despots of our countries in the same front against their people. Today, the united rulers of these countries have the same benefits at stake and they compete with each other in the heinous crimes they commit against those people. One uses its media and diplomatic utilities to fight the combatants in order to justify their murder. They pretend that the freedom seekers are hooligans and that they deserve their atrocious fate, the other one sends its troops to fight defenseless civilians and yet the other, sends its squads to another country to help the despot contain the civil rights movements in Syria. The height of this deception is shown when the person who pretends to be the leader of the Muslim world, uses the Friday prayer of Tehran to hypocritically shed tears on Palestinians and Egyptians and yet, ratifies the murder of the Syrians. This is nothing but the continuation of those paranoiac illusion that permits them to act like Gods and to ruthlessly judge and condemn whomever they find against their advantage; calling one a martyr and the other one an intriguant. That is why today, their dark souls reflect in their faces and they can hide no more and their complicity with the murderers of the region cannot be denied anymore.
The recent developments of the region had one great outcome: they can lure no one anymore, they cannot hide behind their defending the Palestinian people in their fight with Israel. The Palestinians' well-being cannot be used as a publicity for their dark ends in order to gain them some false legitimacy. How can they defend Palestinians and yet, murder viciously its own people? How can they justify the huge gap between the Human Rights and what is really going on in their own country without being trapped by the two scales, two measures concept? those treacherous tricks do not fool the people of this region anymore and they cannot misuse those publicity to gain any legitimacy whatsoever.
Apart from the indefensible acts of the illegitimate government of Iran, the bloodshed of Syrian freedom fighters has a very bitter effects on Iranians. We believe that with the peoples resistance, the kingdom of oppression cannot survive and the foundation of despotism is soon to be shaken and will disappear. The blood of many courageous Syrian fighters will pave the road to freedom. The way you Syrian people are carrying this fight, with so much pride and dignity, there is no doubt that you will soon succeed. You should be aware that the deepest prayers of the Green freedom fighters of Iran is with you in each of your steps.

A group of Green bloggers of Iran

1. Adam Evolution blog

2. Arash Bahmani blog

3. Arman Sabz blog

4. Azad blog

5. Akarim blog

6. An Sooye Bi Soo Blog

7. Behrangi Blog

8. Spinooza Blog

9. Tohiroo Blog

10. Khaso Khashak Blog

11. Khizesh Blog

12. Che Bayad Kard Blog

13. Delrahm Blog

14. Douran Blog

15. Range Azadi Blog

16. Zire Pooste Shahr Blog

17. Sabze Azad Blog

18. Sabzkherad Blog

19. Sabzin Tan Blog

20. Sin Mesle Sabz Blog

21. Shekaste Hasr Blog

22. Shahrvand Negar Blog

23. Farasoye bisoo Blog

24. Ali Moselhi Blog

25. Kabouk Blog

26. Green Coffeeshop Blog

27. Kalagh Siahe Ghesehaye Door Blog

28. Ma Bishomarim Blog

29. Green Path Blog

30. Passion of Anna Blog

31. Mehdi Saharkhiz Blog

32. Mehregane Sabz Blog

33. Neveshtehie az Tabriz Blog

34. Web Nevisi Blog

35. Torn Papers of Prison Blog

36. Nejat Bahrami Blog

37. 30Khordad Blog

38. Najvaye Azadi Blog

39. Hamrazm darbedar Blog

40. Meorsomethinglikethat Blog
41. Babylonsky Blog
42. Razmandegan sabz defa moghadas Blog